gözləyir? Gözəgörünməz qüvvənin
müdaxiləsini? Bilmirəm.
– Sən gedə bilməzsən, Аnа. Mən səni sevirəm!
– Mən də səni sevirəm, Kristian, sadəcə…
– Yox… yox! – məyusluqla deyir o və əlləriylə baĢını
tutur.
– Kristian…
– Yox, – o pıçıldayır, təlaĢdan gözləri bərəlmiĢdi və
qəfildən qarĢımda diz çökür və baĢını endirir. Ağır-ağır
nəfəs alır və qımıldanmır.
Bu nədir?..
– Kristian, sən neyləyirsən?
О beləcə dayanmaqda davam edir, mənə baxmadan.
www.vivo-book.com
670
– Kristian, neyləyirsən! Neyləyirsən? – təkrarlayır,
demək olar ki, qıĢqırıram. Kristian qımıldanmır. – Kristian,
mənə bax! – təlaĢ içində əmr edirəm.
О dərhal baĢını qaldırır və itaətlə mənə baxır, boz
gözləriylə, demək olar ki, hissiz… intizarla.
Lənət Ģeytana! Kristian sabmissivdir.
14-cü fəsil
Kristian ayaqlarımın yanında diz üstə dayanıb, cansız
boz gözləriylə mənə baxır – həyatımda ən dəhĢətli mənzərə.
Tapançalı Leyla bu mənzərənin qarĢısında heç nədir. O
www.vivo-book.com
671
dəqiqə ayılıram, üzümün qanı qaçır, alkoqolun təsiri birdən
dağılır, onu talesizlik, fanilik duyğusu əvəz edir.
Mən kəskin Ģəkildə, hönkürtüylə ah çəkirəm. Mən
Ģokdayam. ―Yox. Yox, bu, düzgün deyil, çox yanlıĢ və çox
dəhĢətlidir‖.
– Kristian, xahiĢ edirəm, belə eləmə! Mən istəmirəm.
О, hələ də passiv Ģəkildə mənə baxır, tərpənmir, heç nə
demir.
―Axı nə baĢ verir! Zavallı Əlli Çalarım‖. Hüzndən
qəlbim sıxılır. Ona neyləmiĢəm? Göz yaĢlarımı saxlaya
bilmirəm.
– Bunu niyə eləyirsən? Mənimlə danıĢ, – pıçıldayıram.
О, gözlərini döyür.
– Məndən nə eĢitmək istəyirsən? – yumĢaq və hissiz
halda dedi və bir anlığa rahatlıq duyuram ki, o danıĢır…
Yooox, amma bu cür yox. Yox.
Göz yaĢları artıq yanaqlarımdan axır. Qəfildən
anlayıram ki, onun Leyla kimi zavallı bir məxluq tək itaətkar
görkəmlə qarĢımda diz çökməsinə baxa bilmirəm. Güclü bir
kiĢinin hələ də azyaĢlı oğlan uĢağı tək qalmasını görmək
www.vivo-book.com
672
ürəyimi parçalayır: dəhĢətli dərəcədə incidilmiĢ və heç kimə
lazım olmayan,