, özünü nə sevgiyə, nə də normal ailəyə
layiqli bilməyən... yazıq oğlan.
Mərhəmət, məyusluq, qorxu ürəyimi doldurur,
boğazımda qom yaranır. Mən mübarizə aparacaq və onu geri
qaytaracam, Kristianımı geri qaytaracam.
Kiminsə üzərində dominantlıq edəcəyim fikri ürəyimi
bulandırır. Xüsusən, Kristian üzərində. Onda mən ona
oxĢayacam – onu bu hala gətirmiĢ qadına.
Bu fikirdən ürpənir və ağzımda öd qoxusu hiss
eləyirəm. Bunu heç vaxt eləməyəcəm. Heç vaxt
istəməyəcəm.
DüĢüncələrim aydınlaĢdıqda bircə çıxıĢ yolu görürəm.
Göz yaĢlarımı əlimin arxa tərəfiylə silərək, gözümü ondan
çəkməyərək, Kristian qarĢısında diz çökürəm.
Taxta döĢəmə sərt və narahatdır. Amma indi bərabər
mövqedəyik. Amma indi onu necə geri qaytarım.
Kristianın gözləri bir qədər geniĢ açılır, amma üzünün
ifadəsi dəyiĢmir.
www.vivo-book.com
673
– Kristian, belə eləmək lazım deyil, – yalvarıram. –
Heç yerə qaçmaq fikrində deyiləm. Sənə neçə dəfə demiĢəm
ki, heç yerə gedəsi deyiləm. BaĢ verənlərin hamısı mənə
təsir eləyib. Mənə düĢünməkçün zaman lazımdı.… özümlə
təkbətək qalmaqçün. Niyə həmiĢə ən pis variantı təklif
edirsən?
Yazıqlıq hissindən ürəyim yenə də sıxılır. Cavabı
bilirəm: çünki Kristian özünü sevmir, inanmır ki, kiməsə
lazımdır.
Yelenanın sözlərini xatırlayıram.
―О bilir ki, sən özünə neqativ yanaĢırsan? Sənin bütün
problemlərini bilirmi?‖
Ah Kristian… qorxu hissi yenidən ürəyimi bələyir və
mən məyusluqla danıĢmağa baĢlayıram:
– Bu axĢam öz mənzilimə qayıtmaq istəyirdim. Mənə
zaman ayırmırdın… həyatımda baĢ vermiĢ bütün dəyiĢikləri
düĢünməkçün zaman, – hönkürüb ağlayıram və üzümdən
kölgə keçir. – Sadəcə, düĢünmək. Biz demək olar ki, birbirimizi
tanımırıq, özünlə daĢıdığın yük… mənə lazımdır…
www.vivo-book.com
674
mənə hər Ģeyi dərk eləməkçün zaman lazımdır. Ġndisə,
Leyla, Leyla… hə… o, küçədə dolaĢmadıqda, təhlükə
olmadıqda… fikirləĢdim ki … fikirləĢdim ki…
Səsim qırılır, Kristiana baxıram. О da diqqətlə mənə
baxır, məncə, qulaq asır.
– Səni Leylayla