, Ģübhəsiz.
– Kristian, hansısa səbəbdən sənin ehtiyacın yox ola
bilərdimi? Mən məlhəm deyiləm və sən elə sağala
bilməzsən. Mən bunu qavramıram.
О, yenidən köks ötürür.
– Mən bunu müalicə adlandırmazdım. Mənə
inanmırsan?
– Mən, sadəcə, hesab eləyirəm ki, buna inanmaq
çətindir. Bunlar fərqli Ģeylərdir.
– Əgər sən məni atıb getməsəydin, mən ola bilsin ki,
bunu duymazdım. Sənin gediĢin mənimçün... bizimçün edə
biləcəyin ən yaxĢı Ģey idi… Bu davranıĢın mənə səni, məhz
səni necə istədiyimi anlamağa məcbur elədi və mən tam
məsuliyyətlə deyirəm ki, səni olduğun kimi qəbul edirəm.
Gözlərimi geniĢ açaraq Kristiana baxıram. Buna
inanmaq olarmı? Bunu dərketmə cəhdlərindən baĢım ağrıyır,
içimin dərinliyində isə… keyləĢmə duyuram.
www.vivo-book.com
690
– Sən hələ də burdasan. FikirləĢirdim ki, bu
sözlərimdən sonra dərhal gedəcəksən, – o pıçıldayır.
– Niyə? Çünki fikirləĢə bilərəm ki, sən seksual
baxımdan ağlını itirmisən; çünki anana oxĢayan qadınları
kötəkləmək və sikməyə meyllisən? Bu hardan ağlına gəldi?
– kirpiklərimi döyərək fısıldayıram.
Qəzəbli sözlərimdən Kristianın rəngi ağarır.
– Hə, demək olar ki, – incik halda cavab verir.
Onun hüznlü gözlərinə baxaraq öz hikkəmdən
məyusluq duyuram və günahımı anlayaraq üzümü
turĢuduram.
Nə etməli? Ona baxıram: məyus, səmimi görünür…
Əlli Çalarım kimi görünür.
Bu an qəfildən uĢaq otağındakı foto-Ģəkli xatırlayır və
anlayıram ki, niyə həmin fotodakı qadın mənə belə tanıĢ
gəlir. O qadın Kristiana oxĢayır. Güman ki, bu, bioloji
anadır.
Ağlıma bu sualı verərkən cavabdan yayınması gəlir:
―Belə də… Mühüm deyil…‖ Bütün bunlarda o qadın
günahkardır… və mən ona bənzəyirəm… Ġblis!
www.vivo-book.com
691
Kristian ağrılı nəzərlə mənə baxır və mən baĢa düĢürəm
ki, o, növbəti addımımı gözləyir. Deyəsən, o, səmimi dedi
ki, məni sevir, amma baĢım hərlənir.
Hər Ģey elə dolaĢıqdır ki. О, Leyla haqda tamamilə
baĢqa Ģeylər deyirdi, amma indi dəqiq bilirəm ki, o qız
Kristianın bütün eybəcər tələbatlarını