ödəyirdi. Bu fikir
dözülməzdir və adama qüssə gətirir.
– Kristian, mən dəhĢətli dərəcədə yorulmuĢam. Gəl hər
Ģeyi sabah müzakirə edək. Yatmaq istəyirəm.
О, təəccüblə gözlərini döyür.
– Çıxıb getmirsən?
– Bəs sən çıxıb getməyimi istəyirsən?
– Yox! Mən elə bilirdim ki, bunları bildikdə çıxıb
gedəcəksən.
Bütün bu müddətdə o gedəcəyimi gözləyirmiĢ, onun
qaranlıq sirlərini bilən kimi… və artıq bu sirləri bilirəm. Bax
ha, Usta, doğrudan da zalım adammıĢ.
Bəlkə çıxıb getməliyəm? Ona baxıram, sevdiyim, bəli,
sevdiyim bu ağılsıza.
www.vivo-book.com
692
Onu ata bilərəmmi? Bir dəfə artıq onu atıb getmiĢəm və
bu az qala məni sındıracaqdı… elə onu da. Onu sevirəm.
Bunu bilirəm, özü etiraf eləməsə də.
– Məni atıb getmə, – pıçıldayır.
– Nədi ucadan ―yox‖ qıĢqırmalıyam? Getmək fikrim
yoxdur! – bağırıram, bu, katarsisdir. Budur, dedim.
Getmirəm.
– Doğrudan? – О, gözlərini geniĢ açır.
– Neyləyim ki, çıxıb getməyəcəyimi anlayasan? Nə
deyim?
О mənə baxır və baxıĢında yenidən həyəcan görürəm.
Kristian boğazındakı qomu udur.
– Sən bir Ģeyi edə bilərsən.
– Nəyi? – qıĢqırıram.
– Mənə ərə getmək, – pıçıldayır.
―Nə? Doğrudanmı o…‖
Bu yarım saatda daxili aləmim ikinci dəfə intizarla
donub qalır.
Lənət Ģeytana! Bu dərindən zədələnmiĢ kiĢiyə baxıram,
sevdiyim kiĢiyə. Ġndicə tələffüz etdiyinə inana bilmirəm.
www.vivo-book.com
693
Nikah? О mənə qanuni nikah təklifi edir? Kristian
zarafat eləyir? Özümlə bacara bilmirəm: sinəmdən əsəbi,
inamsız hırıltı çıxır. Dodağımı diĢləyirəm ki, bu isteriyalı
gülüĢə çevrilməsin, çünki sonra bunun qarĢısını ala
bilməyəcəm. Yerə sərilərək hırıldayıram, əvvəllər heç vaxt
bu cür gülməmiĢəm. Bu, təmizləyici, məlhəmli gülüĢdür,
arada-bərədə ulamaya dönən gülüĢ.
Hansısa anda mən özüm özümlə baĢ-baĢa qalıb bu
absurd duruma baxıram: yaraĢıqlı və özünü itirmiĢ oğlanın
yanındakı qəhqəhə çəkən, ağlını itirmiĢ qıza. Biləyimlə
gözlərimi örtürəm və gülüĢ yandırıcı göz yaĢlarına çevrilir.
―Yox, yox! Mən buna dözə