getmə.
– Mən orda olmalıyam. Sabah müdirim Nyu-Yorka
gedir.
Kristian üzünü turĢudur.
– Bu həftənin istirahət günləri ora getmək istəyirsən?
– Hava proqnozuna baxdım; deyəsən, orda yağıĢlar
yağacaq, – baĢımı yelləyərək deyirəm.
– Bəs sən neyləmək istəyirsən?
Mikrodalğalı soba ciyiltiylə xəbər verir ki, Ģam
yeməyimiz qızdırılıb.
www.vivo-book.com
701
– Ġndi ancaq sabahkı günü sakit yaĢamaq istəyirəm.
Bütün bu həngamə… yorucudur.
Kristian mənim narazılığıma məhəl qoymur.
O, ağ konteyneri boĢqablarımız arasına qoyur və
yanımda əyləĢir. Ġndi nəsə haqqında möhkəm fikrə gedib.
Makaronu boĢqablara çəkirəm. Yeməyin xoĢ ətrindən ağzım
sulanır. AcmıĢammıĢ.
– BağıĢla ki, Leylayla belə alındı, – mızıldanır.
– Niyə üzrxahlıq edirsən? – Mm, makaronun dadı
damağıma dəydi. Mədəm quruldadı.
– Təsəvvür edirəm onu öz mənzilində gördükdə nə cür
Ģok keçirmisən. Halbuki Teylor əvvəldən oranı yoxlamıĢdı.
О yaman pəriĢandır.
– Teyloru təqsirkar saymıram.
– Mən də. О, bütün axĢamı səni axtarıb.
– Doğrudan? Niyə?
– Harda olduğunu bilmirdim. Axı çantanı və telefonu
maĢında saxlamıĢdın. Səni tapa bilmirdim. Hardaydın? –
soruĢur. Səsi nəvaziĢli səslənir, amma sözlərin arasından
rəhmsiz ahəng duyulur.
www.vivo-book.com
702
– Ġtanla küçənin o biri üzündəki bara getmiĢdik. Oradan
baĢ verənləri izləyirdim.
– Aydındı, – aramızdakı atmosfer azca dəyiĢdi. ġən
əhval itdi.
―Hə, noolar… bu oyunu ikilikdə oynayırlar. Ġndi cavab
zərbəsini al, Qrey‖.
– Leylayla mənzildə neyləyirdin, hə? – mümkün qədər
laqeyd Ģəkildə soruĢuram. Ġçimi yandıran maraqla
soruĢuram, amma alacağım cavabdan öncədən qorxuram.
Ona baxıram, o isə əlindəki çəngəllə donub qalıb. Yox,
bu, xeyrə iĢarə deyildi…
– Doğrudan, bunu bilmək istəyirsən?
Qarnımdakı qom burulur; elə bil heç iĢtaham yoxmuĢ.
– Hə, – pıçıldayıram. ―Doğrudan? Həqiqətən?‖
TəhtəlĢüurum boĢ ―cin‖ ĢüĢəsini yerə atır, kürsüdə oturur və
dəhĢətlə mənə baxır.
Kristian tərəddüd edir. Dodaqları kip, nazik xətdə
birləĢib.
–