– Biz söhbət edirdik və mən onu çimizdirdim, – səsi
xırıltılı gəlir; heç nə soruĢmuram və o sözünə davam edir: –
www.vivo-book.com
703
Ona sənin paltarını geyindirdim. Məncə, etiraz eləmirsən.
Əynindəkilər elə çirkli idi ki.
Lənət Ģeytana… О, qızı çimizdirib?
Bircə bu çatıĢmırdı. Ġçimdə boğuluram, boĢqabdakı
makaronlara baxaraq. Ġndi yemək ürəyimi bulandırır.
―Buna soyuq məntiqlə yanaĢmağa çalıĢ‖, –
təhtəlĢüurum mənə tövsiyə verir. Beynimin ayıq, intellektual
hissəsi məsələnin əslini bilir, o bunu bircə ona görə edib ki,
qız kir içində olub. Amma buna məntiqli yanaĢmaq çətindir.
Ġncə, qısqanc ―mən‖im buna dözməyə hazır deyil.
Qəfildən ağlamaq istəyirəm, ədəbli xanımlar kimi göz
yaĢlarını yanaqlarıma axıtmaq yox, Aya ulamaq istəyirəm.
Dərindən köks ötürürəm ki, içimdəki istəyi boğa bilim,
amma boğazım qupqurudur və axmayan göz yaĢlarından
halım çox pisləĢib.
– Bu, edə biləcəyim yeganə Ģeylər idi, Аnа, – incə
tərzdə deyir o.
– Amma Leyla qarĢı hansısa hisslərin var?
www.vivo-book.com
704
– Yox! – dəhĢətlə deyir və gözlərini yumur; üzündə
əzab görürəm. Sifətimi yana tuturam, yenidən
ürəkbulandıran yeməyə baxıram. Kristiana baxa bilmirəm.
– Onu bu durumda görmək ağırdır: sınıxmıĢ, özünə
oxĢamayan. Onun qayğısına qalıram, insani niyyətlə, – o,
çiyinlərini çəkir, sanki xoĢagəlməz xatirələri kənara atır.
Ġlahi, o məndən mərhəmət gözləyir?
– Аnа, mənə bax.
Özümlə bacarmıram. Bilirəm ki, baxıĢımı ona
yönəltsəm, hönkürüb ağlayacam. Bütün bunları həzm etmək
gücündə deyiləm. Özümü benzinlə dolu sisternə
bənzədirəm. Daha heç nəyə yer qalmayıb. Mən, sadəcə, heç
bir yeniliyi qəbul eləmək gücündə deyiləm. Mən
detanatorlaĢıb partlayacam və bu, nifrətamiz bir Ģey olacaq.
Ġlahi!
Kristian özünün eks-köləsinin qayğısına intim Ģəkildə
qalır. Beynimdə mənzərə canlanır: о, Leylanı çimdirir, lənət
Ģeytana, çılpaq qızı. Sərt, ağrılı ürpənti bütün bədənimdən
keçib gedir.
– Аnа.
www.vivo-book.com
705
– Nə?
– Lazım deyil. Bunun heç bir əhəmiyyəti