Yoxsa özü
suallarıma cavab verəcək?
BaĢımı yelləyirəm. Bütün bunlardan yorulmuĢam,
canım ağrıyır, amma otağın sakitliyi və qədim rəsmlərdən –
soyuq və sərt, hətta yarızülmətdə gözəl olan rəsmlərdən həzz
alıram; bu rəsmlərin hər biri yəqin ki, bütöv var-dövlətə
dəyər. burda yaĢaya bilərəmmi? Burda günüm yaxĢı, yoxsa
pis olacaq? Ağrılı, yoxsa sağlam? Gözlərimi yumur, arxamla
ĢüĢəyə söykənir və dərindən, ahəngdar nəfəs alır,
həyəcandan təmizlənirəm.
Gecənin hüzuru vəhĢi, heyvani qıĢqırıqdan partlayıb
dağılır, tüklərim biz-biz durur. Kristian! Lənət Ģeytana, nə
baĢ verib? Ayağa qalxaraq qorxudan bərk-bərk döyünən
www.vivo-book.com
711
ürəyimlə hövlnak yataq otağına qaçıram, bu dəlisov
qıĢqırığın əks-sədası bitməzdən öncə.
Kristianın yanındakı gecə lampasını yandırıram. О,
əzabla yataqda çırpınır, çevrilir, qurcalanır. Yox! О, yenidən
qıĢqırır və bu dəhĢətli, damarlardakı qanı donduran bağırtı
yenidən qəlbimi yaralayır.
Lənət olsun, yuxuda kabus görürdü!
– Kristian!
Onun üzərinə əyilib çiyinlərindən tutdum və vargücümlə
silkələdim. О, gözlərini açır, dəli olmuĢ və içi boĢ
gözlərini, baxıĢlarını cəld otaqda gəzdirir, sonda nəzərini
mənim üzərimdə saxlayır.
– Çıxıb getdin, çıxıb getdin, sən çıxıb getməliydin, –
mızıldanır, demək olar ki, məni ittiham eləyir, özüsə elə
bədbəxt görünür ki, ürəyim ağrıyır. Zavallım!
– Mən burdayam, səninləyəm, – mən çarpayının
kənarında otururam. – Səninləyəm, –incə tərzdə mızıldanır,
onu sakitləĢdirməyə çalıĢıram. Ovcumu onun yanağına
qoyur, sığallayır, oxĢayıram.
www.vivo-book.com
712
– Sən çıxıb getmiĢdin, – pıçıldayır. Gözlərində hələ də
dəhĢətli qorxu var, amma ürpənti artıq geri çəkilir.
– SusamıĢdım, ona görə də mətbəxə getdim.
О, gözlərini yumur və ovcuyla üzünü silir. Sonra
bədbəxt görkəmlə gözlərini açır.
– Burdasan. Tanrıya Ģükür! – О məni qucaqlayır və
özüylə yanaĢı uzanmağa məcbur eləyir.
– Sadəcə, su içməkçün çıxmıĢdım.
―Hə, cismani Ģəkildə onun qorxusunu duyuram…‖
Onun maykası