qarĢısını
almaq qeyri-mümkün idi.
– Kristian, niyə hesab edirsən ki, qaraqəlblisən? Mən
heç vaxt belə deməzdim. Kədərlidir, hə, ola bilər… amma
sən yaxĢı insansan! Bunu görürəm… alicənabsan,
səxavətlisən, mehribansan və heç vaxt mənə yalan
deməmisən. O dəfə isə ağrıdan çox da əzab çəkməmiĢəm.
Sadəcə, ötən Ģənbə mənimçün Ģok oldu. Ya da oyanıĢ,
həqiqət anı. Anladım ki, mənə yazığın gəlirdi, məni görmək
istədiyin kimi ola bilmədim. Sonra mən getdim və dərk
elədim ki, mənə verdiyin fiziki ağrı ayrıldığımız təqdirdə ola
www.vivo-book.com
79
biləcək ağrıyla müqayisəedilməzdir. XoĢuna gəlmək
istəyirəm, amma bu çətindir.
– Sən həmiĢə xoĢuma gəlirsən, – o pıçıldayırdı. – Bunu
daha nə qədər təkrarlamalıyam ki?
– Heç vaxt nə fikirləĢdiyini bilmirəm. Bəzən elə qapalı
olursan ki… ada-dövlət kimi. Məni qorxudursan. Buna görə
sakitəm. Çünki bilmirəm, növbəti anda əhval-ruhiyyən necə
olacaq. Yüzdə bir saniyədə kefin Ģimaldan cənuba və əksinə
yerini dəyiĢir. Özümü itirirəm. Bir də ki, sənə toxunmağıma
icazə vermirsən, mənsə səni necə çox sevdiyimi göstərmək
istəyirəm.
O, qaranlıqda susurdu, güman ki, nə deyəcəyini
bilmirdi və mən də daha dözə bilmirdim. Təhlükəsizlik
kəmərini açdım və heyrət içində olan Kristianın dizləri
üstündə oturdum.
– Səni sevirəm, Kristian Qrey, – pıçıldadım,
ovuclarımla baĢını tutdum. – Mənə görə buna hazırsanmı?
Mən bütün o Ģeyləri eləməyə qabil deyiləm, bunu qurban
verə bilərsənmi? Bilmirəm, bəlkə də zamanla, bilmirəm…
www.vivo-book.com
80
amma təklifini qəbul eləyirəm, hə, qəbul edirəm. Ġmzamı
harda qoymalıyam?
О məni bağrına basıb qucaqladı.
– Ah, Аnа! – o, köks ötürdü və burnunu saçlarımın
arasına dürtdü.
QucaqlaĢaraq oturmuĢduq və musiqi dinləyirdik: sakit
Ģırıldayan fortepiano etüdü. О, hisslərimizi, tufansonrası
sakitliyi əks etdirirdi. Mən yerimi rahatlamıĢdım və baĢımı
onun çiyninə qoymuĢdum. О, nəvaziĢlə belimi sığallayırdı.
– Mən toxunuĢu qətiyyən xoĢlamıram, АnasteyĢa, – o
pıçıldayırdı.
–