– Bilirəm. Amma bilmirəm niyə.
О susdu, sonra köks ötürdü və asta səslə dedi:
– Mən qorxunc uĢaqlıq keçirmiĢəm. Anamın
sutenyorlarından biri… – Onun səsi titrəyirdi və Kristian
susur, bədəni isə daĢlaĢırdı. О, hansısa təsəvvür edilməz
dəhĢəti xatırlayır və ürpənirdi. – Heç nəyi unutmamıĢam.
Ürəyim sıxılır, Kristianın bədənindəki yanıq izləri
yadıma düĢürdü. Ah Kristian! Onun boynunu daha möhkəm
qucaqladım.
www.vivo-book.com
81
– О səni incidirdi? Ananı deyirəm, – səsim titrəyirdi,
gözlərimsə yaĢla dolmuĢdu.
– Yox, heç xatırlamıram. O mənə heç fikir də vermirdi.
Öz ―dost‖undan heç qorumurdu, – o ―hm‖ eləyir. – Məncə,
mən onun qayğısına qalırdım, o isə mənim deyildi. Nəhayət,
dünyasını dəyiĢəndə də bizi dörd gün sonra tapdılar… Bax
bunu xatırlayıram.
Özümü saxlamaq gücündə deyildim. Ġlahi! Ödüm
ağzıma gəlirdi.
– XoĢ bir gün görməmisən, – pıçıldadım.
– Zülmətin bütün əlli çalarını həyatımda görmüĢəm, – o
donquldandı.
Dodaqlarımla boynuna qısıldım, heyfsilənirdim, balaca
və çirkin bozgözlü oğlanı təsəvvürümə gətirirdim: düĢkün
və tənha, yanında da anasının meyiti.
Kristian!.. Qoxusunu içimə çəkirdim. Ġlahi, bu iĢıqlı
dünyada ən sevimli qoxu. Kristian məni daha möhkəm
qucaqlayır, saçlarımı öpürdü. Onun ağuĢunda əriyirdim,
Teylor isə gecəni yararaq maĢını quduz sürətlə sürürdü.
Oyananda biz artıq Sietldəydik.
www.vivo-book.com
82
– Ey, – Kristian nəvaziĢlə dedi.
– BağıĢla, – mırıldadım və qəddimi düzəldib gözlərimi
döydüm. Hələ də onun dizləri üstə oturmuĢdum, onun
ağuĢundaydım.
– Аnа, mən əbədi olaraq sənin necə yatmağına tamaĢa
edə bilmərəm.
– Yuxuda nəsə deyirdim?
– Yox. Biz artıq sənin evinə çatırıq.
Doğrudan? Belə tez?
– Sizə getməyəcəyik?
– Yox.
Çevrilib ona baxdım.
– Niyə yox?
– Çünki sabah iĢə getməlisən.
– А-а-а… – Dodaqlarımı büzüĢdürdüm.
– Bəs sən nə fikirləĢirdin?
– Bəlkə... – Bir qədər xəcalət çəkirdim.
О, Ģən halda gülümsədi.
– АnasteyĢa, sənə toxunmaq fikrim yoxdur, özün bunu
xahiĢ edənə