barmaqları yadıma düĢür.
Köhnə yataq otağıma daxil oluram – kölə otağına. Xose
burada gecələyə bilər – görünüĢ xoĢuna gələcək. Ġndi
doqquza on beĢ dəqiqə iĢləyir və günəĢ qürub etməyə
baĢlayıb. AĢağıda Ģəhər iĢıqları sayrıĢır. Gözəldir! Hə,
Xosenin xoĢuna gələcək. Tənbəlcəsinə fikirləĢirəm ki,
Kristian fotolarımı haradan asacaq. Məndən olsa, asmasa
yaxĢıdır. Simama heç baxmaq istəmirəm.
www.vivo-book.com
789
Dəhlizə və qonaq otağına qayıdıram, özümdən asılı
olmayaraq qapı dəstəyinə toxunuram. Adətən, Kristian
qapını bağlayır, amma indi təəccüblü də olsa, qapı açıqdır.
Qəribədir. Ġçəri daxil oluram, özümü gizlən-qaç oynayan və
icazəsiz yasaq yerə girmiĢ uĢaq kimi hiss eləyirəm. Otaq
qaranlıqdır. Dəstəyi Ģıqqıldadıram və karnizin altındakı iĢıq
mənbələri otağı zərif, solğun iĢığa bələyir. Bunu
xatırlayıram. Otaq ana bətninə oxĢayır.
TəhtəlĢüurumda xatirələr canlanır: sonuncu dəfə burda
olduğum gün. QurĢaq… onu xatırladıqda üzümü
turĢuduram. Ġndi o, qapı yanındakı asılqanda digər əĢyalarla
birgə günahsız Ģəkildə asılı qalıb. Oğrun-oğrun əlimi
qurĢağa, qamçıya və s. toxundururam. Ay səni! Doktor
Flinnlə məhz bu haqda söhbət eləməliyəm. Əvvəllər bu cür
həyat tərzinə alıĢmıĢ insan ayaq saxlaya bilərdimi?
Çarpayıya yaxınlaĢıb nazik atlas mələfələrin üstünə oturdum
və ətrafa göz gəzdirdim.
Yanımda kiçik bir masa var, üzərində də dəyənək
yığını. O qədər çoxdur ki!.. Yəni biri kifayət eləmir?.. Hə,
bu haqda nə qədər az fikirləĢsəm, bir o qədər yaxĢıdır. Hələ
www.vivo-book.com
790
böyük masanı demirəm. Onun üstündə nə edirmiĢ görəsən?
BaxıĢlarım ―çesterfild‖ə, yumĢaq divana yönəlir və durub
onun üstündə otururam. Bu, sadəcə, divandır, elə bir özəlliyi
yoxdur – xüsusi qurğularsız divan, nə halqaları var (əlləri
bağlamaq üçün), nə də özgə bir əlavə Ģey. Ətrafa boylanıb
antikvar komodu görürəm. Maraq məni bürüyür. Görəsən
içində nəyi saxlayır?
Yuxarı siyirməni çəkib qulaqlarımda damarımda
qanımın necə atdığını duyuram. Niyə bu qədər