a qayıdaraq ―blekberi‖ni götürdüm və
Kristiana zəng elədim.
Ġkinci çağırıĢ siqnalından sonra zəngə cavab verir.
– АnasteyĢa, nəsə baĢ verib? – qayğılı halda soruĢur.
– Məni indicə Cekin yerinə oturdublar, hə, müvəqqəti,
– deyirəm.
– Zarafat eləyirsən, – inamsız halda pıçıldayır.
– Bu iĢdə əlin varmı? – Səsim kəskin səslənir,
istədiyimin əksinə.
– Yox, АnasteyĢa, yox, həqiqətən, yox. Sənin
istedadına bütün qəlbimlə inanmağıma baxmayaraq, axı
cəmi bir həftədir orda iĢləyirsən, məni düzgün baĢa düĢ.
– BaĢa düĢürəm, – qaĢ-qabağımı tökürəm. – Görünür,
Cek məni, doğrudan da tərifləyibmiĢ.
www.vivo-book.com
838
– Doğrudan? – Kristianın səsində buz kimi soyuqluq
peyda olur, sonra onun ah çəkdiyini eĢidirəm. – Hə, nolar,
balaca, madam onlar bu fikirdədir ki, sən iĢin öhdəsindən
gələ bilərsən, deməli, bu həqiqətdir. Təbrik eləyirəm. Bunu
doktor Flinnlə görüĢdən sonra qeyd etməyə məncə dəyər.
– Eee… sən doğrudan bu iĢə barmaq bulamamısan?
О, uzun-uzadı susur, sonra acıqlı səs ahəngiylə soruĢur:
– Sözlərimə Ģübhə eləyirsən? Bu xoĢuma gəlmir.
Boğazımdakı qomu uduram. Ġlahi, özündən necə də tez
çıxır!
– BağıĢla, – mızıldanıram.
– Əgər sənə bir Ģey lazım olsa, xəbər elə. Mən gələcəm.
Və AnasteyĢa…
– Nə?
– Öz ―blekberi‖ndən istifadə elə, – quru tərzdə əlavə
edir.
– Hə, Kristian.
О, əlaqəni qırmır, gözlədiyim kimi, köks ötürür.
– Ciddi deyirəm. Sənə lazım olsam, dərhal gələcəm, –
indi sözləri yetərincə yumĢaq səslənir.
www.vivo-book.com
839
Ah, o elə dəyiĢkən xasiyyətlidir ki… əhval-ruhiyyəsi
―Presto‖ rejiminə qoyulmuĢ metronom kimi dəyiĢir.
– Əlbəttə, – mızıldanıram. – Getmək vaxtıdı. Ġndi iĢə
baĢlayacam.
– Əgər lazım olsam.... Mən ciddiyəm… – təkrar edir.
– Bilirəm. Çox sağ ol, Kristian. Səni sevirəm.
Telefonun o tərəfindən onun təbəssümünü duyuram.
Onu yenidən özümə qaytarmıĢam.
– Mən də səni sevirəm, balaca, – bu etirafları
eĢitməkdən heç vaxt bezmərəm!
– Səninlə sonra danıĢarıq.
– Çao-kakao, balaca.
Əlaqəni kəsib Cekin