ə verirəm.
– Niyə?
– Sənə baxmaq üçün.
О gülümsəyir.
www.vivo-book.com
876
– Yoox, maĢını sən sürmək istəyirdin, indi sür, mənsə
sənə baxacam.
Ona baxaraq üzümü turĢutdum.
– Gözünü yoldan çəkmə! – o qıĢqırır.
Səbrim tükənir. Düzdür! MaĢını yolun kənarında
saxlayıram, düz iĢıqforun qarĢısında və avtomobildən düĢüb
qapını çırpıram. Səkidə dayanmıĢam, əllərimi sinəmdə
çarpazlamıĢam və acıqlı halda ona baxıram. Kristian da
maĢından düĢür.
– Neyləyirsən? – acıqlı halda soruĢur.
– Yox, sən neyləyirsən?
– Burda dayanmaq olmaz.
– Bilirəm.
– Onda niyə dayanmısan?
– Çünki sənin əmrlərindən cana doymuĢam. Ya sükan
arxasına keç və əmr eləmə, ya da maĢını mən sürürəm.
– АnasteyĢa, nə qədər ki, cərimə qəbzini almamıĢıq,
maĢına otur.
– Yox.
www.vivo-book.com
877
О, özünü itirərək gözlərini döyür, nə edəcəyini bilmir,
sonra barmaqlarını saçlarında gəzdirir və onun qəzəbi
heyrətə çevrilir. Qəfildən elə məzəli görkəm alır ki,
ixtiyarsız gülümsəyirəm. О üzünü turĢudur.
– Nə? – yenə bağırır.
– Sən.
– Ah, АnasteyĢa! Sən Yer üzündə ən dözülməz
qadınsan! – О, əllərini havada yelləyir. – YaxĢı, maĢını mən
sürərəm. – Pencəyinin yaxasını tutub özümə sarı dartıram.
– Yox, Yer üzündə ən dözülməz kiĢi sizsiniz, mister
Qrey.
О, tünd, nüfuzedici baxıĢları ilə məni süzür, sonra
belimi qucaqlayır və özünə sarı çəkir.
– Bəlkə biz bir-birimiz üçün yaranmıĢıq, – sakitcə deyir
və burnunu saçlarımın arasına keçirərək ətrini içinə çəkir.
Qollarımla ona sarılır və gözlərimi yumuram. Səhərdən bəri
yalnız indi özümü ruhən rahat hiss eləyirəm.
– Аh… Аnа, Аnа, Аnа, – pıçıldayır, dodaqlarını
saçlarıma qondurur.
www.vivo-book.com
878
Qollarımı daha möhkəm sıxıram və biz tərpənməz
halda dayanmıĢıq, küçə rutinində qəfil peyda olan
rahatlıqdan həzz alırıq. Məni buraxaraq Kristian sərniĢin
qapısını açır. Sakitcə maĢına oturur və onun sükan arxasına
necə keçməsinə tamaĢa edirəm.
Kristian ―Saab‖ı yerindən tərpədib maĢın axarına
düĢdü. Van Morrisonun mahnısını