bir
qayğı olmadan sikmək haqda düĢünürdüm. – О, əlini
uzadaraq bıçağı götürür.
Аh!
Balıqdan bir tikə götürüb çeynəyir. Bilərəkdən astaasta.
– Heç ümid eləmə, – mızıldanıram, dodaqlarımı
ĢiĢirərək və o mənə bic-bic baxır. – Yeri gəlmiĢkən,
müqavilələr haqda, – əlavə edirəm. – Məxfilik haqda
müqavilə necə olsun?
– Onu cır.
Оhо!
– Nə? Doğrudan?
– Hə.
– Qorxmursan ki, səni ifĢa eləməkçün ―Sietl tayms‖a
qaçaram? – onu cırnadıram.
О gülümsəyir, bu elə xoĢ səsdir ki. O elə yaraĢıqlı
görünür ki.
– Yox. Sənə etibar edirəm. Sənə Ģübhənin faydasını
göstərmək istəyirəm.
Оо. Utanaraq gülümsəyirəm.
– Ditto.
Onun gözləri Ģənlənir.
– Çox Ģadam ki, don geyinirsən, – mırıldayır. O dəm
ehtiras dalğa kimi bütün bədənimdən keçir və onsuz
qaynayan qanımı bir az da coĢdurur.
– Niyə bir dəfə də olsun mənə toxunmadın? –
donquldanıram.
www.vivo-book.com
903
– ToxunuĢum üçün darıxmısan? – təəccüblənir. Əclaf.
– Hə, – acıqlanıram.
– Ye, – əmr eləyir.
– Sən ümumiyyətlə mənə toxunacaqsan?
– Yox, – o baĢını yelləyir.
Nə? Mən ucadan ah çəkirəm.
– Ġndi təsəvvür elə evə qayıtdıqdan sonra nə hiss
eləyəcəksən, – pıçıldayır. – Mən intizarla bu anı gözləyirəm.
– Burda, yetmiĢ altıncı mərtəbədə partlasam, təqsirkar
sən olacaqsan, – qıcanmıĢ diĢlərimin arasından
mızıldanıram.
– Hə, АnasteyĢa, biz odu söndürməyin yolunu taparıq,
– Ģəhvani təbəssümlə deyir.
Hirsimdən aĢıb-daĢaraq çəngəli balığa batırıram, daxili
ilahəmsə gözlərini qıyıb fikrə gedir. Biz də bu oyunu oynaya
bilərik. Bunu ―Hitman‖dakı yemək vaxtı öyrənmiĢəm. Mən
ağzıma bir tikə ―sibas‖ qoyuram. О, demək olar ki, ağzımda
əriyir. Gözlərimi süzdürürəm, təamın dadını çıxarıram.
Kristian Qreyi tovlamağa baĢlayıram: astaca donumu yuxarı
qaldırıram, yuxarı, bir az da yuxarı.
www.vivo-book.com
904
Kristian ani olaraq yerində donub qalır və üstündə balıq
olan çəngəl də havadadır.
Mənə toxun.
Bir an sonra o hələ də yemək yeyir. Ona əhəmiyyət
verməyib ağzıma daha bir balıq tikəsi qoyuram.