u bağlayıb çiyinlərimi qucaqlayıram. Amma hər
Ģeyi hazırlamaq lazımdır.
Qarderobdadar tünd-qırmızı paltar var, yaxası kvadrat
kəsikli. Hə, iĢ üçün yarayar.
www.vivo-book.com
927
Ġndi də Kristiançün hədiyyə. YeĢiklərdə eĢələnib
qalstuk axtarıram. AĢağı çəkməcədə kətan, yırtıq cins Ģalvarı
tapıram, adətən, onu Oyun otağında geyinir. Onu nəvaziĢlə
sığallayıram. Elə incə parçadır ki.
ġalvarın altında böyük, karton qutu var. Təbii ki,
mənimçün maraqlıdır. Orda nə var? Bir neçə saniyə qutuya
baxıram, anlayıram ki, bu, tamamilə icazəsizdir. Sonra onu
çəkməcədən çıxarıb silkələyirəm. Ağırdır və içində ya
kağızlar, ya da əlyazmalar var. Dözə bilməyib qapağı açdım
və cəld örtdüm. Lənət Ģeytana, Qırmızı otaqdan fotolar!
Keçirdiyim Ģokdan stula əyləĢib gördüyümü tez də unutmaq
istəyirəm. Qutunu niyə açdım? Bu fotoları niyə saxlayır?
Diksinirəm. TəhtəlĢüurum acıqlanır: ―Axı bunlar sənə
qədər olub. Unut‖.
O haqlıdır. Ayağa qalxıb görürəm ki, qalstuklar
geyimlərin arxasından asılıb. Öz sevimli qalstukumu
götürüb cəld otaqdan çıxıram.
Bu Ģəkillər mənə qədər çəkilib. TəhtəlĢüurum baĢıyla
təsdiqləyir, amma istənilən halda nahar yeməyinə kefsiz
www.vivo-book.com
928
gedirəm. Missis Cons hərarətlə gülümsəyir, sonra üzünü
turĢudur.
– Hər Ģey qaydasındadı, Аnа? – mərhəmətlə soruĢur.
– Hə, – yayğın halda mızıldanıram. – Sizdə açar var...
ee… Oyun otağının?
О, heyrətlə yerində donub qalır.
– Hə, əlbəttə, – o, kiçik açar bağlamasını qurĢağından
açıb çıxarır. – Nahara nə yeyəcəksiniz, əzizim? – soruĢur,
açarı mənə uzadaraq.
– Ancaq ―qranola‖. Ġndi gəlirəm.
ġəkilləri gördükdən sonra mən artıq ona hədiyyə
bağıĢlamaq fikrində əmin deyiləm. ―Heç nə dəyiĢməyib!‖ –
təhtəlĢüurum bağırır və ensiz eynəklərinin arxasından mənə
baxır. Daxili ilahəm də dərhal iĢə qarıĢır və fotoları
dəstəkləyir: yəni olan Ģeydi, boĢ ver. Mən ona dil çıxarıram:
yaman da...
Kristian daha nəyi gizlədir? Tələm-tələsik muzey
komodunda eĢələnirəm, mənə lazım olanı götürürəm