danıĢıqlar aparır, mənasız
informasiya zərrələri əldə edirlər. ġəksiz olan yalnız bir
faktdır: Kristian Qrey itib. Artıq səkkiz saatdır ki, ondan
xəbər yoxdur. Nə bir kəlmə söz, nə də siqnal. AxtarıĢlar
artıq baĢlayıb, mənə məlum olduğu qədər. Artıq hava
www.vivo-book.com
946
qaralıb. Harda olduğunu bilmirik. Bəlkə xəsarət alıb, acdır,
ya da bundan da betəri. Yox!
Yenə də fikrən dua edirəm. ―XahiĢ eləyirəm, qoy
Kristiana heç nə olmasın. XahiĢ edirəm, qoy Kristianla hər
Ģey yaxĢı olsun‖. Dönə-dönə bu sözləri təkrarlayıram –
mantranı, həyatda ən baĢlıca olanı, konkret bir Ģey, məni
məyusluqdan xilas edən. Pis Ģey barədə düĢünməyi özümə
qadağan edirəm. Yox, bu fikri belə özümə yaxın
buraxmıram. Ümid eləmək, yalnız ümid.
―Sən – həyatımsan‖.
Kristianın sözləri beynimdən çıxmır. Hə, ümid həmiĢə
qalır. Məyus olmaq gərək deyil. Onun sözləri Ģüurumda əkssəda
verir.
―Ġndi mən dərhal həzzə yetiĢməyin tərəfdarıyam.
―Саrре diem‖, anı tut, Аnа‖.
Bəs niyə mən daim ləngiyirəm?
―Bunu ona görə eləyirəm ki, nəhayət, ömrümün yerdə
qalan hissəsini birgə keçirmək istədiyim qadına rast
gəlmiĢəm‖.
www.vivo-book.com
947
Gözlərimi yumub dua edə-edə yırğalanıram. ―XahiĢ
edirəm, qoy onun ömrünün yerdə qalanı bu cür qısa olmasın.
XahiĢ edirəm, xahiĢ...‖. Vaxtımız az idi… bizə çox vaxt
lazımdır. Son bir neçə həftədə böyük bir yol getmiĢik. Bu
yol faciəli və qəfil Ģəkildə yarıda qalmamalıdır. Bütün incə
məqamları xatırlayıram: pomada, ilk dəfə mənimlə
―Olimpik‖ otelində seviĢərkən; budur qarĢımda diz çöküb,
mənə evlənmək təklif edir; budur ilk dəfə ona toxunuram.
―Mən elə əvvəlki adamam, Аnа. Səni sevirəm, mənə
lazımsan. Məni sığalla. XahiĢ edirəm‖.
Аh, onu necə də sevirəm! Onsuz heç nəyəm, kölgə,
onsuz bütün dünya zülmətə qərq olar. Yox, yox, yox…
zavallı Kristian.
―Аnа, budur qarĢındayam bütünlüklə… və səninəm.
Neyləyim ki, bunu baĢa düĢəsən? Görəsən ki, səni
bütünlüklə istəyirəm, tam Ģəkildə, olduğun kimi. Görəsən ki,
səni sevirəm‖.
Mən də səni