deyim?
– Gedək, balaca, – Eliot liftin yanında onu çağırır.
Mən vaxt qazanıram.
– YaxĢı, Ana, sabah danıĢarıq. Bu gün yorulmusan.
– Əlbəttə, Keyt. Elə sən də, gör nə qədər vaxtı yolda
olmusunuz.
Bir daha qucaqlaĢırıq, sonra onlar Eliotla Qreysin
ardınca liftə girirlər. Ġtan Kristianın əlini sıxır və cəld məni
www.vivo-book.com
968
qucaqlayır. О, deyəsən, kefsizdir, amma onlarla birgə liftə
girir və qapılar qapanır.
Foyedən çıxdıqda Xoseni dəhlizdə dayanmıĢ görürük.
– Qulaq asın. Mən yatmağa gedirəm… sizi tərk edirəm,
– deyir.
Utanıram. Niyə belə narahat Ģəkildə?
– Hara gedəcəyini bilirsən? – Kristian soruĢur.
Xose baĢının hərəkətiylə təsdiqləyir.
– Hə, təsərrüfat müdirəsi…
– Missis Cons, – sözünə düzəliĢ edirəm.
– Hə, missis Cons artıq mənə göstərib. Əcəb evin var,
Kristian!
– Çox sağ ol, – Kristian nəzakətlə cavab verir, mənimlə
yanaĢı durur və çiyinlərimi qucaqlayıb əyilərək saçlarımı
öpür.
– Mən gedib yemək yeyim, missis Cons mənimçün
nəsə hazırlayıb. Gecən xeyrə qalsın, Xose, – Kristian zala
qayıdır, məni Xoseylə birgə qapıda saxlayaraq.
Оhо! Məni Xoseylə təklikdə saxladı.
– Hə, gecən xeyrə qalsın, – Xose qəfildən utancaqlaĢdı.
www.vivo-book.com
969
– Gecən xeyrə qalsın, Xose. Dəstəyinə görə çox sağ ol.
– Dəyməz, Аnа. Əgər haçansa sənin ―bərkgedən‖
sevgilin yoxa çıxsa, mən yanında olacam.
– Xose! – onu çəkindirirəm.
– Zarafatdı. Hirslənmə. Səhər tezdən gedəcəm. Hələ
görüĢəcəyik, elə deyil? Sənsiz darıxıram.
– Əlbəttə, Xose. Ümid edirəm ki, yenə görüĢəcəyik.
BağıĢla ki, bu gün belə alındı… bərbad, – yenə
günahkarcasına gülümsəyirəm.
– Hə, elədi, – fınxırır. – Bərbad. – Məni bağrına basır.
– Ciddi deyirəm, Ana, xoĢbəxtliyinə Ģadam, amma sənə
lazım olsam, həmiĢə yanında olacam.
– Çox sağ ol.
Dodaqları dartınır, kədərli, acılı-Ģirinli təbəssümlə, o
çevrilərək yuxarı gedir.
Otağa qayıdıram. Kristian divanın yanında dayanıb və
müəmmalı ifadəylə mənə baxır. Nəhayət ki, tək qalmıĢıq və
bir-birimizə baxırıq.
–