– Bilirsənmi indi onun pis vaxtlarıdı, – sakitcə deyir.
– Hardan bilirsiniz, mister Qrey?
www.vivo-book.com
970
– Mən simptomları bilirəm, miss Stil. Məncə, mənim
də eyni mərəzim var.
– FikirləĢirdim ki, səni bir daha görməyəcəm, –
pıçıldayıram.
Budur, sözlər səsləndi. Bütün ən pis qorxularım
səliqəylə qısa kəlmədə ifadə olundu.
– Hər Ģey elə də qorxulu deyildi, göründüyü kimi.
DöĢəmədən pencəyini və çəkmələrini götürüb Kristiana
yaxınlaĢıram.
– Mənə ver, – pıçıldayır və pencəyi məndən almaqdan
ötrü əlini uzadır.
О, yuxarıdan aĢağı mənə baxır, sanki bütün həyatının
mənası məndə cəmləĢib. Bir də əminəm ki, onun gözləri
ayna kimi baxıĢımı özündə əks etdirir. O burdadı, həqiqətən,
burda. Məni bağrına basır, qolları arasında möhkəm sıxır.
– Kristian! – köks ötürür və göz yaĢlarım sel kimi axır.
– Toxta, – məni sakitləĢdirir, saçlarımı öpür. –
Bilirsənmi… bir neçə saniyəlik həqiqi dəhĢətdə olarkən,
www.vivo-book.com
971
helikopteri endirənə qədər, bütün fikirlərim sənin haqqında
idi. Sən tilsimimsən, Аnа.
– FikirləĢirdim ki, səni itirdim, – ah çəkirəm.
QucaqlaĢaraq dayanmıĢıq, bir-birimizi ruhlandırırıq.
Onu əlimlə oxĢayır və qəfildən görürəm ki, çəkmələrini hələ
də əlimdə saxlamıĢam. Оnlar tappıltıyla yerə düĢür.
– Gedək bir yerdə duĢ qəbul edək, – mızıldanır.
– Gəl, – ona baxır və onu buraxmaq istəmirəm. О,
çənəmdən tutur.
– Bilirsənmi, Аnа Stil, sən ağlayarkən belə gözəlsən, –
o əyilərək məni nəvaziĢlə öpür. – Elə yumĢaq dodaqların var
ki. – Yenidən məni öpür, daha ehtiraslı.
Ġlahi, onu itirə bilərdim… yox…
Fikirlərimə son qoyur və özümü ehtirasa təslim edirəm.
– Pencəyi asmalıyam, – deyir.
– Tulla onu, – dodaqlarına pıçıldayıram.
– Ata bilmərəm.
Kənara çəkilib təəccüblə ona baxıram.
Kristian gülümsəyir.
– Deməli, buna görə.
www.vivo-book.com
972
О, içəri cibdən hədiyyəm olan kiçik qutunu çıxarır.
Pencəyi divanın baĢ tərəfinə atır, qutunusa onun üstünə
qoyur.
―Ġmkanı əldən buraxma, Аnа‖, – təhtəlĢüurum