kimi.
www.vivo-book.com
996
Qəfildən vahiməli yuxudan ayılıram; nəbzim
quduzcasına döyünür. TəlaĢla o biri böyrüm üstə çevrilirəm.
Rahatlıq verən tək Ģey Kristianın yanımda mürgüləməsidir.
Yuxudan ayılmadan o, məni qolları arasına alıb baĢını
çiynimə qoyur və astaca köks ötürür.
Yataq otağı iĢığa bələnib. Səhər saat səkkizdir. Kristian
heç vaxt bu qədər çox yatmır. Beli üstə uzanıb ürək
döyüntümün nizamlanmasını gözləyirəm. Niyə bu qədər
həyəcanlıyam? Bu nədir, dünənki axĢamın əks-sədası?
Sevimli kiĢim burdadır. Təhlükəsizlikdə. SakitləĢmək
üçün ciyərdolusu havanı içimə çəkərək fikrən havanı çölə
buraxıram. BaĢımı çevirib onun əziz simasını görürəm. Ġndi
o həmiĢəlik yaddaĢımda özünə yer almıĢdı, bütün xırda
çuxurları və qırıĢları ilə birgə.
Yuxudaykən o elə gənc görünür ki. Gülümsəyirəm, bu
gün o, bir yaĢ da böyüdü. Sevinc hissiylə çiyinlərini
qucaqlayıram, hədiyyəmi fikirləĢərək. Ооо… bu hədiyyəni
neyləyəcək? Yəqin ki, əvvəlcə yatağına naharını gətirəcəm.
Həm də güman ki, Xose hələ çıxıb getməyib.
www.vivo-book.com
997
Həqiqətən də Xose piĢtaxta yanında oturub ―müsli‖
yeyir. Özümdən ixtiyarsız qızardım. O bilir ki, gecəni
Kristianla keçirmiĢəm. Bəs niyə birdən utandım? Axı çılpaq
deyiləm, ədəbli görkəmdəyəm. Əynimdə ipək xələt var.
– Sabahın xeyir, Xose, – cəsarətlənərək gülümsəyirəm.
– Salam, Аnа! – Onun siması iĢıqlanır, о məni görməyə
səmimi-qəlbdən Ģaddır. Nə kinayə, nə də məkrli niyyət
iĢarəsi sezirəm.
– Necə yatdın? YaxĢı idi? – soruĢuram.
– Əlbəttə. Burdan Ģəhərə elə gözəl mənzərə açılır ki!
– Hə. Xüsusidir, – evin sahibi kimi. – Bəlkə nəsə
doyumlu bir Ģey yeyəsən? Əsl kiĢi üçün olan nahar yeməyi?
– zarafat edirəm.
– Olar.
– Bu gün Kristianın ad günüdü, naharı yatağına
aparacam.
– О oyanıb?
– Yox, ola bilsin ki, dünənki yorğunluğunu çıxarır.
www.vivo-book.com
998
Tələsik baxıĢımı kənara çəkib soyuducuya sarı gedirəm
ki, Xose utandığımı sezməsin. ―Ġlahi, axı bu, Xosedi‖.
Yumurta və bekonu çıxardanda Xose Ģən