ə dərhal da anlayıram ki, Kristian kimi danıĢıram,
missis Robinsondan söz düĢdükdə olduğu kimi. Bu məni
kədərləndirir.
Kristian barıĢıq əlaməti olaraq ovuclarını irəli uzadır.
– Mən dava istəmirəm, – incə tərzdə deyir.
Оо! Axı biz heç dava da eləmirik… düzdü?
– Mən də.
– Ona demədin ki, biz evlənirik?
– Yox. Əvvəlcə anama və Reyə demək istəyirəm.
Lənət Ģeytana. Ġlk dəfədir ki, valideynlərimi
fikirləĢdim. Maraqlıdır, onlar nə deyəcək?
Kristian baĢını tərpədir.
– Hə, sən haqlısan. Mənsə… hmm… mən atandan
razılıq almalıyam.
– Оy, Kristian, Ġndi on səkkizinci əsrdi, – gülürəm.
Bax ha. Rey nə deyəcək?.. Bu söhbət barədə fikir məni
dəhĢətə bələyir.
– Adət belədi, – Kristian çiyinlərini çəkir.
www.vivo-book.com
1004
– Gəl bu haqda sonra danıĢaq. Sənə ikinci hədiyyəni
təqdim eləmək istəyirəm.
Fikrim onu yayındırmaqdır. Hədiyyə haqda fikir
təfəkkürümdə dəlik açır. Hədiyyəni Kristiana təqdim eləməli
və onun reaksiyasına baxmalıyam.
О, utancaq təbəssümüylə cavab verir və ürəyim axıb
gedir. Ömrümün sonunadək bu təbəssümdən doymaram.
– Dodağını diĢləyirsən, – deyib çənəmdən tutur.
Barmaqları mənə toxunur və bədənim cuĢa gəlir. Bir
kəlmə söz demədən və cəsarətin qalıqlarını toplayaraq
əlində tutur və yataq otağına aparıram. Orda əlimi buraxaraq
əyilib çarpayının altından ikinci hədiyyəni çıxarıram – iki
kiçik qutunu.
– Ġki hədiyyə? – təəccüblənir.
Köks ötürürəm.
– Bunu hələ... hm... dünənki axĢama qədər almıĢam.
Ġndi əmin deyiləm, xoĢuna gələcək, ya yox.
www.vivo-book.com
1005
Qutulardan birini tez ona verirəm, nə qədər ki, fikrim
dəyiĢməyib. O, qayğılı halda mənə baxır, inamsızlığımı
duyuram.
– Əlbəttə, istəyirsən ki, mən qutunu açım?
BaĢımın hərəkətiylə təsdiqləyib həyəcanlanıram.
Kristian kağız bağlamanı açır və heyrətlə qutuya baxır.
– ―Çarli Tanqo‖, – pıçıldayıram.
О gülümsəyir. Qutuda kiçik ağac helikopter var, iri
pərli, günəĢ batareyalı. О, qutunu açır.
– GünəĢ batareyalı, – mızıldanır. – Оhо!
Və özümə gəlməyə macal