Ģəklini çəkməyim?
Sual məni yerimdə yaxalayır, həm də o, çox nəvaziĢli
səslənir.
Bax ha… FotoĢəkillər. Kristianın boĢqabına baxıb
kirpiklərimi döyürəm. Nə deyə bilərəm ki? Özümə verdiyim
sözü ki, heç vaxt ―Penthaus gözəlçələri‖ini aĢkarlamağımı
yadına salmayacam.
– Аnа, – bağırır. – Nolub?
Gözlənilməzdən yerimdə atılıram və ixtiyarsız ona
baxıram. Haçanla fikirləĢirdim ki, ondan qorxmuram?
– Fotolarını tapmıĢam, – pıçıldayıram.
Gözlərində dəhĢət oxuyuram.
– Seyfə girmisən? – inamsız halda soruĢur.
– Seyf? Yox. Seyfin olmasından heç xəbərim yoxdu.
www.vivo-book.com
1050
О, üzünü turĢudur.
– Onda heç nə anlamıram.
– Sənin Ģkafında. Qutuda. Qalstuku axtarırdım, qutu da
cins Ģalvarın altındaydı... Adətən oyun otağında geydiyin
cins Ģalvar. Amma bu dəfə onu geyməmiĢdin.
QızarmıĢdım.
О, mənə baxaraq əsəbi halda əllərini saçlarında
gəzdirir, əldə etdiyi informasiyanı nəzərdən keçirir. Çənəsini
ovxalayaraq dərindən düĢünür, narazılığını və qıcığını
gizlədə bilmir, bu, üzündən oxunur. Kristian pəriĢan halda
baĢını yelləyir və məhz dodaqlarının kənarlarında xəfif
təbəssüm peyda olur.
– Bu fikirləĢdiyin Ģey deyil. Mən onları tamam
unutmuĢdum. Qutu ora təsadüfən düĢüb. Fotolar mənim
seyfimdə olmalıydı.
– Onları ora kim qoyub? – pıçıldayıram.
Kristian boğazındakı qomu udur.
– Bunu ancaq bir qadın edə bilərdi.
– Аа. Kim? Və niyə deyirsən ki, bu fikirləĢdiyin deyil?
www.vivo-book.com
1051
О, köks ötürür və baĢını yana əyir. Məncə, özünü itirib.
―O belə də olmalıdı!‖ – təhtəlĢüuru qıĢqırır.
– Ola bilsin ki, bu, gözəl səslənmir, amma bu, mənim
sığortamdır, – pıçıldayır, mənim etiraz eləməyimi gözləyir.
– Sığorta?
– AĢkarlığa qarĢı tədbir.
BaĢım gicəllənir.
– Аа, – mızıldanıram, çünki daha nə söyləyəcəyimi
bilmirəm. Gözlərimi yumuram. Bax belə. Budur
pozğunluğun əlli çaları, qarĢımdadır. – Hə. Düzdü, –
mızıldanıram. – Doğrudan da yaxĢı səslənmir.
Ayağa qalxıb boĢqabları yığıĢdırmağa baĢlayıram.
Daha heç nə bilmək istəmirəm.
–