. Mənə qalsa, səni
cəhənnəmin yeddinci qatına tullayıb sakitcə yerimə
qayıdardım. Ġndisə yolumdan çəkil, yoxsa özüm səni kənara
atacam.
– Sən böyük səhvə yol verirsən, qızcığaz, – Yelena
uzun, sümüklü, bahalı manikürü olan barmağını burnumun
ucunda yelləyir. – Sən hansı haqla bizim həyat tərzimizi
mühakimə eləyirsən? Heç təsəvvürün belə yoxdu ki, hara
burnunu soxursan. Əgər onun varidatına göz salmıĢ sənin
kimi boz siçanla xoĢbəxt olacağını düĢünürsənsə…
Alçaq!.. limonlu martininin qalıqlarını üzünə çiləyirəm.
www.vivo-book.com
1091
– Mənə ağıl vermə! – bağırıram. – Onda biləcəksən ki,
bu iĢlərin sənə heç bir dəxli yoxdur!
О, dəhĢət içində mənə baxıb yapıĢqan mayeni üzündən
sildi. Onun üstümə atılacağını gözləyirəm, amma bu dəm
qapı açıldı, o, az qala yıxılacaqdı.
Kristian peyda olur. Ona ani vaxt lazımdı ki, durumu
qiymətləndirsin: mən kül rənginə boyanmıĢam, əsməcə
keçirirəm; Yelena islaq, qəzəbdən özünü itirmiĢ halda. Onun
mehriban siması qəzəbdən əyilir, tündləĢir, ikimizin arasında
durur.
– Yelena, sənin ananı, burda nə oyun çıxarırsan? – buz
kimi soyuq ahənglə, qəzəblə soruĢur.
О, yalvarıĢlı simayla Kristiana baxır və pıçıldayır:
– O, sənə tay deyil, Kristian.
– Nə? – hər ikimizə baxaraq bağırır. Sifətini görmürəm,
amma bütün bədəni gərilib və düĢmənçilik saçır. – Sən
hardan bilirsən, sənin ananı, nə mənimçün yaxĢıdı, nə pis?
– Sənin xüsusi tələbatların var, Kristian, – o, nəvaziĢlə
deyir.
www.vivo-book.com
1092
– Artıq sənə demiĢəm ki, bunun sənə dəxli yoxdu, –
Kristian bağırır.
Lənət Ģeytana, Çox Acıqlı Kristian özünün heç də
bərbad olmayan üzünü göstərir. Adamlar eĢidəcək…
– Deməli, belə hə, – o, kinayəylə sözünə davam eləyir.
– Hesab eləyirsən ki, yalnız sən mənə yaraĢırsan? BaĢqa heç
kim?
Səsi yumĢaq idi, amma nifrət sezilirdi. Qəfildən çıxıb
getmək istəyirəm. Onların intim rəqabətini Ģahidi olmaq
istəmirdim. Özümü kənar adam sayırdım. Amma ayaqlarım
sözümə qulaq asmırdı.
Yelena ağır-ağır köks ötürdü və