r istəsən.
Xəbər ver.
Kristian Qrey,
“Qrey enterpraysez” holdinqinin baş direktoru”
Gözlərimdən yaĢ axırdı. Yerimdən atılıb tələsik tualetə
yollandım və baĢımı kabinəyə çırpdım. Xose! Tamam
unutmuĢdum, halbuki onun vernisajında iĢtirak edəcəyimə
söz vermiĢdim. Lənət Ģeytana, Kristian haqlıdır: ora necə
gedəcəkdim?
www.vivo-book.com
15
Ovcumu isti alnıma qoydum. Xose mənə niyə zəng
vurmayıb? Və ümumiyyətlə, niyə mənə heç kim zəng
vurmur? Hisslərimin qatma-qarıĢıqlığında, hətta mobil
telefonumun susmasına da diqqət etməmiĢdim.
Lənət Ģeytana! Lap axmağam! Mobil telefonumda
zənglərin ―Blekberi‖ smartfonuna ötürülməsi rejimi hələ də
iĢləyirdi, smartfonu isə Kristianın yanında unutmuĢdum.
Bütün bu müddətdə Qrey mənə ünvanlanmıĢ zəngləri qəbul
edirmiĢ, əlbəttə, əgər smartfonu tullamamıĢdısa. Bəs
Kristian e-mailimi necə öyrənmiĢdi? Təəccüblü deyil,
ayaqqabımın ölçüsünü bilirdisə, elektron poçtumu öyrənmək
də onunçün problem olmayacaqdı. Onunla yenidən görüĢə
biləcəkdimmi? Dözə biləcəkdimmi? Onu görmək
istəyirdimmi? Gözlərimi bağlayıb baĢımı geriyə atdım,
xiffət və üzüntü dalğasının hərarətindən boğulurdum az qala.
Əlbəttə, istəyirdim.
Yəqin ki… yəqin ki, ona xəbər göndərəcəkdim ki,
fikrimi dəyiĢmiĢəm… Yox, yox, yox, mənə ağrı verməklə
həzz alan, məni sevə bilməyən bir adamla bir yerdə ola
bilməzdim.
www.vivo-book.com
16
Əzablı xatirələr Ģüurumda oyanırdı: vanna, qüvvətli,
nəvaziĢli əllər, öpüĢlər, onun yumoru və onun dumanlı,
həyəcanlandırıcı baxıĢı – həddindən artıq seksual. Onsuz
darıxırdım. BeĢ gün, beĢ əzablı gün əbədiyyət qədər uzanıb
gedirdi. Göz yaĢları içində yuxuya gedirdim, heyfsilənirdim
ki, onunla qarĢılaĢmıĢam və heyfsilənirdim ki, o, baĢqalaĢa
bilmədi... baĢqalaĢa bilmədi ki, mənimlə birgə olsun. Bu
dözülməz, adamı yandırıb külə çevirən hissdən hələ nə
qədər əzab çəkəcəkdim? Mən cəhənnəmin astanasında
yaĢayırdım.
Əllərimlə bərk-bərk çiyinlərimdən yapıĢdım, elə bil
qorxurdum ki, budur, elə bu dəqiqə param-parça