onunla bir yataqda olmaq istəyirdim,
amma o siviĢib əlimdən çıxırdı. Bəlkə mən də özümü belə
aparaydım? Daxili ilahəm sürəklə məni dəstəkləyirdi. Kassa
qarĢısında durduğum müddətdə daxili ilahəmlə bir planımız
yarandı. Hmm…
Biz aldıqlarımızla geri dönürdük. Kristian paketləri
daĢıyırdı. Necə də qeyri-adi idi və o özünə – böyük müdirə
qətiyyən oxĢamırdı.
– Sən tamamilə... evdar görünürsən.
– Bu vaxtacan heç kim məni bunda ittiham etməyib, –
quru tərzdə cavab verdi və çantaları ―mətbəx adacığı‖na
qoydu.
Mən ərzaqları paketlərdən çıxartdım. О, Ģərab ĢüĢəsini
çıxartdı və tıxacaçanı tapmaqçün yan-yörəyə nəzər saldı.
– Mən burda təzəyəm və çox Ģeyi bilmirəm. Ola bilsin
ki, tıxacaçan bax ordakı yeĢikdədi.
www.vivo-book.com
132
Sanki hər Ģey qaydasında idi. Ġki adam tanıĢ olmuĢdu
və indi də Ģam yeməyi hazırlayırdılar. Bununla belə, hər Ģey
qəribə bir axar düĢmüĢdü. Onun varlığında daim hiss
elədiyim qorxu buxarlanmıĢdı. Biz artıq bir yerdə çox Ģeylə
məĢğul olmuĢduq, hətta xatırlamaq belə utandırıcı idi.
Bununla belə, mən bu kiĢini çox az tanıyırdım.
– Nə fikirləĢirsən? – Kristian pencəyini soyunaraq
divana qoydu.
– Səni necə də az tanımağım haqda.
Onun gözlərindən mehribanlıq oxunurdu.
– Sən məni hamıdan çox tanıyırsan.
– Ġnanmıram ki, bu həqiqətən belədir, – qəfildən, yersiz
halda missis Robinsonu xatırladım.
– Belədir, məhz belə, АnasteyĢa. Mən çox, çox
qapalıyam.
О, ağ Ģərab qədəhini mənə uzatdı.
– Bizim sağlığımıza…
– Bizim sağlığımıza… – əks-səda kimi təkrarladım və
bir qurtum içdim. O, ĢüĢəni soyuducuya qoydu.
– Kömək eləyim?
www.vivo-book.com
133
– Yox, ehtiyac yoxdu, sən otur.
– Məmnuniyyətlə kömək edərəm, – səmimi Ģəkildə
bildirdi.
– Onda tərəvəzi doğra.
– Mən yemək biĢirə bilmirəm, – etiraf elədi,
ehtiyatlanmadan ona verdiyim bıçağı nəzərdən keçirtdi.
– Buna ehtiyacın da yoxdur.
Qabağına taxta və bir cüt qırmızı, Ģirin bibər qoydum.
О, qayğılı halda tərəvəzə baxırdı.
– Heç vaxt tərəvəz doğramamısan?
– Heç