yetirirəm. Otağım
yarızülmətə qərq olub, yalnız gecə lampasından xəfif iĢıq
yayılır.
Ümumiyyətlə, mən enerji qənaətedici lampalara nifrət
edirəm, onlar elə sönükdür ki. Amma indi solğun iĢığa
sevinirəm. Kristian çarpayının yanında dayanır və mənə
baxır.
www.vivo-book.com
157
– Sənə bütün günü baxa bilərəm, АnasteyĢa, – deyir və
elə o dəm çarpayıya çıxır, üstümdə oturur.
– Əllərini baĢının arxasına qoy, – əmr eləyir.
Ġtaət edirəm və o, qurĢağın ucuyla sol biləyimi bağlayır
və qurĢağı çarpayının baĢ tərəfindəki metal çubuqlara
keçirir. Bərkdən dartır onu, əlim uzanır. Elə sağ biləyimi də
eyni qaydada düyünlənir.
Ġndi, əllərim bağlı olduqda, o, yetərincə sakitdir. Bu,
istəyinə uyğundur. Axı indi ona toxuna bilməyəcəm. Ağlıma
gəlib ki, onun əvvəlki tərəfdaĢlarından heç biri ona
toxunmaq fürsətinə malik olmayıb. Kristian həmiĢə onların
davranıĢına nəzarət eləyib və onlarla məsafə saxlayıb. Bax
buna görə də öz qaydalarını belə sevir.
О, üstümdən qalxır və əyilərək tez-tələsik dodaqlarımı
öpüb-marçıldadır. Qəddini düzəldir və köynəyini baĢı
üstündən çıxarır. Cins Ģalvarını da çıxararaq döĢəməyə atır.
Çılpaq və füsunkardır. Daxili ilahəm üçqat aksel yerinə
yetirir, mənimsə qəfildən dodaqlarım quruyur. Onun bədən
quruluĢu sanki klassik ehkamlara uyğun yaradılıb: geniĢ,
əzələli çiyinlər, nazik omba – tərsinə çevrilmiĢ üçbucaq.
www.vivo-book.com
158
Aydın görünür ki, o, məĢqlərlə formasını qoruyur. Səhərdən
axĢamacan onu seyr etməkdən doymazdım. Bu arada
Kristian çarpayının ayaq tərəfinə yaxınlaĢır, topuqlarımdan
tutur və kəskin hərəkətlə özünə sarı çəkir. Ġndi əllərim
sonadək dartılıb və onları tərpədə bilmirəm.
– Belə daha yaxĢıdı, – o donquldanır.
Dondurmanı götürərək o, çarpayıya sarı qayıdır və
yenidən bədənimin üstündə oturur. Qapağı yavaĢ-yavaĢ açır
və qaĢığı vanil kütləyə batırır.
– Hmm… hələdə bərkdir, – qaĢlarını qaldıraraq deyir.
QaĢıqla siyirib ağzına qoyur. ġirin tərzdə üzünü qırıĢdırır,
dodaqlarını yalayır. –