a təsdiqləyir və üzünü qırıĢdırır. Budur dodağını
diĢlədi və barmaqları ilə ovucunu sığallayır, sanki
sakitləĢmək istəyir. Bir daha baĢıyla təsdiqləyir və Kristian
mənə sarı boylanıb solğun Ģəkildə gülümsədi.
Mən yalnız keyimiĢ sifətimlə gözümü ona zilləyə
bilərəm. Deyəsən, Ģokdayam. O hansı cəsarətlə məni bura
gətirib?
Qadın Kristiana nəsə deyir; о mənə gözucu baxır, sonra
Yelenaya sarı çevrilir və cavab verir. Yelena baĢıyla
təsdiqləyir və fikirləĢirəm ki, qadın ona uğurlar diləyir.
Doğrudur, dodaq hərəkətlərindən oxumanı elə də yaxĢı
bilmirəm.
Kristian mənə doğru qayıdır. Üzündən həyəcan oxunur.
Lənət Ģeytana, nahaq yerə mən… Missis Robinson uzaq
otağa sarı gedir və arxasınca qapını bağlayır.
Kristian üzünü turĢudur.
– Hər Ģey qaydasındadır? – Səsindən ehtiyatlılıq
duyuram.
www.vivo-book.com
199
– Tam yox. Məni tanıĢ eləmək istəmirdin? – soyuq
tərzdə soruĢuram.
Onun ağzı açıla qalır. Elə bil ayağının altından torpaq
qaçıb.
– FikirləĢirdim ki…
– Noolar, ağıllı adamlar da bəzən… – Lazımi sözü tapa
bilmirəm. – Burdan getmək istəyirəm.
– Niyə?
– Bilirsən niyə, – gözlərimi endirirəm.
О, odlu baxıĢlarla mənə baxır.
– BağıĢla, Аnа. Onu burda görəcəyimi gözləmirdim.
Yelena heç vaxt bura gəlmir. О, Bravern-senterdə yeni salon
açıb və adətən, orda oturur. Bu gün kimsə xəstələnib.
Kəskin Ģəkildə çönür və qapıya sarı gedirəm.
– Qreta, Frankoya ehtiyacımız qalmadı, – Kristian
deyir və biz küçəyə çıxırıq.
Qaçmaq istəyirəm, amma bu istəyimə güc gəlirəm.
Uzaqlara-çox uzaqlara qaçmaq. Həm də dəhĢətli dərəcədə
ağlamaq istəyirəm. Amma hər Ģeydən çox bu sərsəm
qlamurdan uzaqlaĢmaq istəyirəm.
www.vivo-book.com
200
Biz Altıncı avenyuyla gedirik. Qollarımı
çarpazlamıĢam, baĢımı da əymiĢəm, ağacların budaqlarına
toxunmamağa çalıĢıram. Beynimdə saysız suallardan
burulğan baĢ qaldırıb, onlara hələ cavab yoxdur. Kristian
sakitcə böyrümdə addımlayır, Ģüurumdasa müxtəlif fikirlər
dolaĢır. О mənə toxunmur və onun tərəfindən bu