ə tərəf addımlamağa baĢlayıram, qəzəbdən
cingildəyirəm, onu heç vecimə də almıram. Hə, əlbəttə,
bəzən o, yanımla addımlayır, amma ona hələ də əhəmiyyət
vermirəm. Nə etməliyəm? Elə hirslənirəm ki, nəyə daha çox
hirslənməyimi də heç bilmirəm.
Yol gedərkən təxmini bir siyahı tərtib edirəm:
О, məni çiynində apardı, bu, mənimçün yolverilməzdir,
altı yaĢdan yuxarı istənilən adam üçün olduğu kimi.
О, məni salona apardı, bu salon isə keçmiĢ məĢuqəsi ilə
birgə ona məxsusdur, – bu səfehlik deyilmi?
www.vivo-book.com
208
Elə həmin salona o, keçmiĢ kölələrini gətirib, bu da
səfehlikdir.
О, hətta anlamadı ki, bu ədəbsizlikdir, – hələ bir ağıllı
adam hesab olunur.
Dəli məĢuqələrin varlığı, hərgah keçmiĢ də olsa. Onu
bunda ittiham eləyə bilərəmmi? Ġndi elə qəzəbliyəm ki,
ittiham eləyə bilərəm.
О, bank hesabımı bilir – bu, həddən artıq ədəbsizlikdir.
Onun SĠP-i satın alması – pulu ağlından çoxdur.
O məni öz evinə köçməyimi təkid edir – Leyla
tərəfindən təhdid, görünür, onun düĢündüyündən də
ciddidir… Buna görə mənə dünən heç nə deməyib?
Beynimdə tapmacalara cavab dövr edir. Nəsə dəyiĢib.
Amma nə? Ayaq saxlayıram, Kristian da mənimlə birgə
dayanır.
– Nə baĢ verib? – qəzəblə soruĢuram.
– Nəyi deyirsən? – dəqiqləĢdirir o və qaĢlarını sual dolu
nəzərlə qaldırır.
– Leylayla nə baĢ verib.
www.vivo-book.com
209
– Artıq sənə dedim.
– Yox, demədin. Daha nəsə var. Dünən təkid eləyirdin
ki, sənin evinə köçüm. Axı nə baĢ verib?
О, qərarsız halda zənn eləyir.
– Kristian! Cavab ver! – tələb edirəm.
– Dünən o, hiyləyə əl ataraq silah saxlamaq üçün
razılıq əldə edib.
ĠĢə bir bax. Kristiana baxıram, səfeh görkəmlə
gözlərimi döyürəm və bu xəbəri həzm edə-edə hiss eləyirəm
ki, rəngim solur. Ġndi ürəyim gedəcək. Bəlkə Leyla Kristianı
öldürmək istəyir? Yox!..
– Deməli. O, özünə silah da ala bilir, – pıçıldayıram.
– Аnа, – o, qayğılı tərzdə tələffüz eləyir və çiynimdən
tutur, – Leylanın səfeh bir hoqqa çıxaracağına inanmıram,
amma sənin hər hansı bir