riskə düĢməyini də istəmirəm.
– Mən hələ heç… bəs sən? – pıçıldayıram.
О, qüssəli simayla mənə baxır, qollarımla ondan
yapıĢıram, möhkəm qucaqlayıram və burnumu Kristianın
sinəsinə dirəyirəm. Deyəsən, o, etiraz eləmir.
– Gedək geriyə, – mızıldanır, əyilir və məni öpür.
www.vivo-book.com
210
Vəssalam. Bütün qəzəbim keçib getdi, amma
unudulmadı. Kristian üçün təhlükə təhdidi olduğu üçün
əsəbim soyudu. Bu haqda düĢünmək belə mənimçün
dözülməzdir.
Ən bədbin əhval-ruhiyyədə əĢyalarımı kiçik
çamadanımı yığıram, arxa çantaya noutbukumu,
―blekberi‖ni, aypad və ―çarli Tanqo‖ Ģarını qoyuram.
– ―Çarli Tanqo‖nu da özünlə götürürsən? – Kristian
təəccüblənir.
BaĢımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm və o, mərhəmətlə
gülümsəyir.
– ÇərĢənbə axĢamı Ġtan qayıdacaq, – mızıldanıram.
– Ġtan?
– Keytin qardaĢı. Sietldə özünə ev tapana qədər burda
yaĢayacaq.
Kristian laqeyd halda mənə baxır, amma onun
gözlərində buz parçalarının peyda olmasını sezirəm.
www.vivo-book.com
211
– Çox yaxĢı ki, mənim evimə köçürsən. Onun yeri dar
olmayacaq, – sakitcə deyir o.
– Bilmirəm onun açarı var, ya yox. ÇərĢənbə axĢamı
bura gəlməli olacam.
Kristian cavab vermir.
– ƏĢyaların hamısını topladım.
O, çamadandan yapıĢır, küçəyə çıxırıq və evin
arxasındakı dayanacağa yönəlirik. ―Audi‖m ordadır.
Ġxtiyarsız çiynimin üstündən geriyə baxıram və baĢa
düĢmürəm ki, bu, paranoyadır, ya da həqiqətən, kimsə bizi
izləyir. Kristian sərniĢin oturacağı olan hissənin qapısını
mənimçün açır və intizarla gözləyir.
– Oturursan?
– DüĢünürdüm ki, sükan arxasında oturacam.
– Yox, maĢını mən sürəcəm.
– Məgər mən pis sürürəm? Bircə demə ki, sürücülük
üzrə neçə bal aldığımı bilirsən. Səni casusluq meyllərin
məni artıq təəccübləndirmir, – bəlkə də o, yazılı imtahanı
güclə adlaya bildiyimi baĢa düĢüb.
– Otur maĢına, AnasteyĢa, – Kristian acıqlanır.
www.vivo-book.com
212
– YaxĢı.
Tələsik ―Audi‖yə atılıram. Sözün düzü, ürpənirəm. Ola
bilsin, o da özündə deyil. Dəli bir varlıq izimizə düĢüb