. Kristian diqətlə mənə
baxır, amma bəhsə girmir.
– Bir neçə yerə zəng etməliyəm. Özünü evindəki kimi
his elə.
– YaxĢı.
Kristian öz kabinetinin qapısı arxasında gözdən itir,
məni tək qoyur. GeniĢ rəsm qalereyasının ortasında
dayanmıĢam, – o, buranı mənzil adlandırır, – və düĢünürəm
ki, baĢımı nəylə qatım.
Paltar! Arxa çantasından yapıĢaraq pilləkənlə yuxarı,
öz yataq otağıma qalxıram, böyük Ģkaf-kupeyə göz
www.vivo-book.com
218
gəzdirirəm. Burda hələ də çoxlu geyim var: hamısı təzə və
qiymət yarlığıyla. Üç uzun ziyafət donu, üç kokteyl donu və
üçü də gündəlik geyimçün. Onların hamısı yəqin ki, qəpikquruĢa
alınmayıb.
Ziyafət donlarından birinin yarlığına baxıram: 2998
dollar. Paho! Ayaqlarım titrəyir və mən döĢəməyə çökürəm.
Yox, özümü tanımıram. Əllərimlə baĢımı tutaraq son
bir neçə saatı dərk eləməyə çalıĢıram. Elə yorulmuĢam ki!
Niyə, axı niyə bu dəliyə rast gəlmiĢəm: Tanrı kimi gözəl,
Ġblis kimi seksual, Krez kimi zəngin, üstəlik dəli?
Çantadan ―blekberi‖ni çıxarır və anama zəng eləyirəm.
– Аnа, əziz qızım! Çoxdandı zəng eləmirsən. Necəsən,
əzizim?
– Оy, baĢa düĢürsən…
– Noolub? Kristianla hələ də barıĢmamısan?
– Ana, hər Ģey elə qəlizdi ki. Məncə, о dəlidi. Problem
bax bundadı.
– DanıĢ görək. KiĢilər… onları bəzən anlamaq olmur.
Elə Bob da deyir ki, görəsən Corciyaya köçməklə səhv
eləməmiĢik ki.
www.vivo-book.com
219
– Nə?
– Hə, o, Veqasa qayıtmağımız üçün məni dilə tutur.
Hə, hamı dərd içindədi. Mən tək deyildim.
Kristian astanada göründü.
– Deməli burdasan! Elə bildim ki, qaçıb getmisən, –
üzündən açıq-aĢkar rahatlıq yağır.
Ovcumu çevirib iĢarə eləyirəm ki, telefonla danıĢıram.
– BağıĢla, ana, mən getməliyəm. Sonra sənə zəng
eləyərəm.
– YaxĢı, əzizim, ehtiyatlı ol. Öpürəm!
– Mən də, ana.
Smartfonu söndürürəm və Kristiana baxıram. О,
qaĢlarını çatır və qəribə bir naqolaylıqla davranır.
– Niyə burda gizlənibsən? – soruĢur.
– Gizlənmirəm. Çox peĢmanam.
– PeĢmansan? Niyə?
– Bütün bunlara görə, Kristian, – əlimi