n gözlərində
qəzəb oynaĢırdı.
www.vivo-book.com
25
Əclaf!
– Hə… səhər yoqurt yemiĢəm. Hə, bir də banan.
– Sonuncu dəfə haçan normal yemisən? – kinayəylə
soruĢdu.
Teylor sükan arxasına keçdi, ―Аudi‖ yerindən tərpəndi
və avtomobil axınına qarıĢdı.
Üzümü pəncərəyə çevirmiĢdim. Cek mənə əl yelləyirdi,
ancaq bilmirdim, tünd ĢüĢənin arxasından o məni necə
görürdü? Mən də ona əl yelləyirdim.
– O kimdir? – Kristian kəskin Ģəkildə soruĢdu.
– Müdirim, – gözucu yanımda oturmuĢ yaraĢıqlı kiĢiyə
baxırdım. Dodaqları kip sıxılmıĢdı.
– Hə? Sənin son normal yeməyin nə idi?
– Kristian, bunun sənə dəxli yoxdur, düz sözümdü, –
donquldandım və özümü bu zaman cəsarətli hiss edirdim.
– Elədiyin hər Ģeyin mənə dəxli var. Cavab ver!
Bu nə deməkdir! Pərtlikdən ah çəkib gözlərimi
süzdürdüm, Kristian isə acıqlı halda gözlərini qıydı. Və bu
neçə gündə ilk dəfə qəfildən məni gülmək tutdu. Var
gücümlə pırtlayıb çıxmaqla məni təhdid edən gülüĢümü
www.vivo-book.com
26
boğmaq istəyirdim. Kristianın siması yumĢaldı və
təbəssümün kölgəsi onun füsunkar dodaqlarını bəzədi.
– Hə? – o artıq incə tərzdə inad edirdi.
– Ötən cümə, balıqqulağılı tort, – pıçıltıyla cavab
verdim.
O, gözlərini örtdü. Üzündən qəzəb və yəqin ki, təəssüf
kölgəsi keçirdi.
– Aydındır, – sakit səslə dedi. – Bir neçə funt, bəlkə də
daha çox arıqlamıĢ görünürsən. XahiĢ edirəm, yemək ye,
АnasteyĢa.
BaxıĢlarımı endirib dolaĢmıĢ barmaqlarıma baxırdım.
Niyə onun yanında özümü səfeh və fərsiz uĢaq kimi hiss
edirdim?
О mənə sarı çevrildi.
– ĠĢlər necədir? – incə tərzdə soruĢdu.
Hə, ümumiyyətlə, dəhĢət idi… Boğazımdakı bəlğəmi
uddum.
– YaxĢıdır desəm, yalan danıĢmıĢ olaram.
О, kəsik-kəsik nəfəsini buraxırdı.
www.vivo-book.com
27
– Elə mənim iĢlərim də, – donquldandı və əlimi sıxdı. –
Sənsiz darıxırdım.
Оy, yox! Dərimdə barmaqlarının hərarətini duyurdum.
– Kristian, mən…
– Аnа, xahiĢ edirəm, biz danıĢmalıyıq.
Az qala ağlayacaqdım. Yox!
– Kristian, mən… lazım deyil… o qədər ağlamıĢam ki,
–