АnasteyĢa, sən heç olmasa təxmini təsəvvür eləyirsən
ki, mən nə qədər pul qazanıram?
Üzüm yenə qızardı.
www.vivo-book.com
230
– Bu nəyimə lazımdı? Kristian, sənin bank hesabının
durumu məni maraqlandırmır.
Onun baxıĢlarında hərarət peyda olur.
– Bilirəm. Bu, xoĢladığım keyfiyyətlərindən biridir.
Ürkək baxıĢlarla ona baxıram. Doğrudanmı o məndə
nəyisə xoĢlayır?
– АnasteyĢa, mən bir saat ərzində təxminən yüz min
dollar qazanıram.
Ağzım açıla qalır, ixtiyarsız. Bu, ağlagəlməz qazancdır!
– Ġyirmi dörd min dollar mənimçün qəpik-quruĢdur…
MaĢın, kitablar, pal-paltar – bütün bunlar xırda-xuruĢdur. –
О sanki məni dilə tutur.
Kristiana baxıram. О, doğrudan da baĢa düĢmür ki,
nədən narazıyam. Nə qəribə adamdı!
– Mənim yerimdə olsaydın, səni bu cür hədiyyə-filan
tutsaydılar, özünü necə hiss eləyərdin?
О, təəccüblə mənə baxdı. Budur onun problemi –
empatiya. Sükuta qərq olduq.
Nəhayət, Kristian çiyinlərini çəkir və heyrətini
gizlətməyərək cavab verir:
www.vivo-book.com
231
– Bilmirəm.
Ürəyim sıxılır. Hə, Kristianın baĢlıca problemi –
mərhəmət duyğusunun olmaması idi. О özünü mənim
yerimə qoya bilmir. Hə, artıq bunu görürəm.
– Heç də xoĢ hiss deyil. Hə, sən səxavətli və
xeyirxahsan, amma bundan özümü rahat hiss eləmirəm.
Bunu sənə bir neçə dəfə demiĢəm.
О köks ötürür.
– АnasteyĢa, sənə bütün dünyanı bağıĢlamağa hazıram.
– Mənə yalnız özün lazımsan, Kristian. Heç bir ödəniĢ
və baĢqa Ģeylər olmadan.
– Onlar sövdələĢməyə daxil olan Ģeylərdi, öz yarım
kimi.
Yox, biz heç cür ortaq məxrəcə gəlməyəcəkdik.
– Biz haçansa yemək yeyəcəyik? – soruĢuram.
Aramızdakı gərginlik gücümü əlimdən alır.
– Hə, əlbəttə, – o, üz-gözünü turĢudur.
– Mən bir Ģey hazırlayım, yaxĢı?
– Elə görək. Soyuducuda ərzaq çoxdu.
www.vivo-book.com
232
– Missis Consun istirahət günləri olurmu? Sən həmin
günlər nə yeyirsən, çörəkarası nəsə?
– Yox.
– Bəs nə?
О, köks ötürür.
– Yeməyi mənimçün kölələrim hazırlayır.
– Аa, əlbəttə, – kədərlənib qızardım. Bu qədər də