Yalnız fortepianoda ifa etmekle özüne gele bildi.
He, elbette, bir de Mianın peyda olması ile. – Karrikin
dodaqları ince tebessümden dartılıb uzanır.
– О, gözel fortepiano çalır, peĢekarcasına. Onunla fexr
ede bilersiniz, – deyirem, amma heç cür özüme gele
bilmirem: dehĢete bax, iki il kelme kesmeyib…
– Beli, biz fexr edirik. О, meqsedyönlü, ferasetli ve
ağıllı oğlandı. Size bir sirr açım, AnasteyĢa, anasıyla birge
onu bugünkü kimi görmeye çox Ģadıq, genc, qayğısız.
Onunla teessüratlarımızı artıq bölüĢmüĢük. Buna göre size
minnetdar olmalıyıq.
Deyesen, baĢdan-ayağadek qızardım. Ġndi ne deyim?
– O hemiĢe yalqız olub. Biz artıq onun kimise özüne
hemdem tapacağına inanmırdıq. XahiĢ edirem dayanmayın,
ne edirsinizse edin. Onu bu cür xoĢbext görmek çox xoĢdur.
– Qefilden Karrik susur, sanki qadağan olunmuĢ eraziye
ayaq basıb. – BağıĢlayın sizi utandırmaq istemirdim.
BaĢımı yelleyirem.
www.vivo-book.com
345
– Men de onu xoĢbext görmek isteyirem, – baĢqa söz
tapmayaraq donquldanıram.
– Çox Ģadam ki, bu gün bize geldiniz. Sizi bir yerde
görmek çox xoĢdur.
Melodiyanın son notları bitdikde Karrik edeble tezim
eleyir ve men de cavab olaraq qarĢılıq verdim.
– Besdi qocalarla reqs eledin. – Kristian yeniden
yanımdadır. Karrik Ģen halda gülür.
– Mene hansı cesaretle ―qoca‖ deyirsen, oğlum. Menim
de unudulmaz anlarım olub, – Karrik zarafatla mene göz
vurub tünlüye qarıĢdı.
– Deyesen, atamın xoĢuna gelmisen, – Karriki
baxıĢlarımızla ötürerken Kristian mızıldanır.
– Niye de xoĢuna gelmeyim? – edabazlıqla soruĢur,
kirpiklerim arasından ona baxıram.
– Doğru sualdı, miss Stil, – o meni qucaqlayır ve bu an
orkestr ―It Had to Be You‖ mahnısını ifa eleyir.
– Menimle reqs ele, – Kristian ehtirasla pıçıldayır.
– Memnuniyyetle, mister Qrey, – gülümseyirem ve o
yeniden meni reqs meydançasında fırladır.
www.vivo-book.com
346
Gece yarısı biz çadırla qayıq sarayı arasındakı sahile
gedirik. Bütün qonaqlar ora toplaĢıb ki, ateĢfeĢanlığa

<< 1 ... 141 142 [143] 144 145 ... 467 >>