girir.
Qollarından tuturam ve baĢımı geri atıram, onun tam
hakimiyyetliliyinden hezz alıram. О, yavaĢca çenemi
diĢleyir, içimden çıxır ve yeniden içime sürüĢdürür: yavaĢ-
yavaĢ, Ģirin ehtirasla ve ince terzde. Bedenin ağırlığı sineme
çökür, bilekleri ve dirsekleri baĢımın iki terefine dayaqlanıb.
– Sen meni her Ģeyi unutmağa mecbur edirsen. Sen en
yaxĢı melhemimsen, – Kristian pıçıldayır, yavaĢ-yavaĢ
hereket ederek, bedenin her bir terpeniĢi ile meni
ehtiraslandıraraq.
– XahiĢ edirem, Kristian, bir az süretle, – daha çox ve
derhal qurtarmaq isteyerek yalvarıram.
– Yoox, balaca. Mene bele lazımdı, – o, ehtirasla meni
öpür, alt dodağımı zeriflikle diĢleyir ve asta iniltilerime
qulaq kesilir.
www.vivo-book.com
395
Yeniden barmaqlarımla onun saçlarını daraqlayıram ve
bütünlükle onun ritmine tabe oluram. Bedenim yavaĢ-yavaĢ
yuxarı, daha yuxarı qalxır, sonra süretle aĢağı enir ve men
tam Ģekilde onun itaetindeyem.
– Ох, Аnа! – deye Kristian nefesini buraxır ve vulkan
kimi püskürür. Menim adım onun dodaqlarında xeyir-dua
kimi seslenir.
Kristianın baĢı qarnımın üstündedir, qollarıyla meni
qucaqlayıb. Barmaqlarım onun sürüĢmüĢ saçlarını bir-birine
qarıĢdırır. Bilmirem ne vaxtdır bax belece uzanmıĢıq. Artıq
gecdir, çox yorulmuĢam, amma Kristian Qreyle seviĢmeden
sonra mürgülemek isteyirem, çünki biz mehz bununla
meĢğul olmuĢuq: ince ve Ģirin ehtirasla bir-birimizi
sevmiĢik.
Bu qısa müddetde o, uzun bir yol keçib. Ele men de.
Bunu birden-bire derk elemek asan deyil. Bütün lenetlenmiĢ
xoĢagelmezlikler arxasında men onun mene qarĢı olan sade
ve heqiqi bağlılığını gözden qaçırıram.
– Senden heç vaxt doymayacam. Meni atıb getme, –
Kristian pıçıldayır ve qarnımı öpür.
– Ele bir fikrim yoxdur, Kristian. Оy, yadıma gelir ki,
men de senin qarnını öpmek isteyirdim, – yuxulu halda
donquldanıram.
О gülümseyir, derimi heraretiyle mükafatlandırır.
– Seni heç ne dayandırmır, balaca.
– Çox yorulmuĢam… Terpenmeye taqetim yoxdur.
Kristian köks

<< 1 ... 163 164 [165] 166 167 ... 467 >>