heykellerdeki kimi
enli; hetta en kiçik ezeleler bele aydın Ģekilde bilinir.
Kristian, heqiqeten, özüne fikir verendir. Onun gözelliyini
yalnız çapıqlar pozur.
Böyük çetinlikle onları nezere almamağa çalıĢır ve her
bir çapığı öpmek isteyini gücle boğuram. ĠĢ bitdi; о,
rahatlanaraq köks ötürür, mense çiynini öpmekle Kristianı
mükafatlandırıram. Kristian meni qollarıyla tutur, qarnını
yuyuram. BaxıĢlarımız yene de aynada toqquĢur. О,
teeccüblü tebessümle mene baxır, amma hem de ehtiyatlı
tebessümle.
– Tut, – kiçik el-üz desmalını ona uzadıram; cavab
olaraq o, qeribe terzde gülümseyir ve qüsselenir. – Corciyanı
xatırlayırsan? Meni öz ellerimle bedenime toxunmağa
mecbur eledin.
www.vivo-book.com
418
Üzünü turĢudur, amma men reaksiyasına ehemiyyet
vermir ve Kristianı qucaqlayıram. Aynada lap Bibliyadakı
kimi görünürük: o, çılpaq gözel kiĢi, men baĢı sarıqlı, sanki
Ehdi-etiqdeki nikah merasiminin tesviridir.
Elini elime alıram, o buna demek olar ki, çoxdan
hazırdır, desmala bedenini qurulayıram, elime tutduğum
eliyle. Bir, iki, yene. О öz gerginliyinden iflic olmuĢ
durumdadır, bütünlükle, gözlerinden baĢqa, gözler ellerimin
hereketlerini izleyir, onun elini tutmuĢ.
TehtelĢüurum razı terzde mene sarı boylanır, onun
narazı ağzı tebessümden geniĢlenir, özümü tecrübeli kukla
teatrı artisti kimi hiss eleyirem. Kristianın heyecanı
dalğavarı Ģekilde belinde eks olunur, amma o, göz nezaretini
yarıda qoymur, hergah indi gözleri tündleĢib, daha tehlükeli
olub… yeqin ki, sirlerini ele verdiyinden.
O sirlerin menbeyine gedib çıxmaq isteyiremmi? Onun
cinleriyle qarĢılaĢmaq isteyim varmı?
– Mence, artıq qurulandın, – pıçıldayır ve elini
buraxıram, gözlerinin eksine baxıram, boĢluqdur. Teneffüsü
süretlenib, dodaqları aralı qalıb.
www.vivo-book.com
419
– Sen mene lazımsan, АnasteyĢa, – o pıçıldayır.
– Seninsiz yaĢaya bilmirem, – bu sözleri deyib birden
anlayıram ki, bunlar en düzgün kelmelerdir. Kristiansız
heyatımı tesevvürüme getire bilmirem,

<< 1 ... 173 174 [175] 176 177 ... 467 >>