heç cür.
– Ġcaze ver, seni sevim, – xırıltılı sesle deyir.
– He, – cavab verirem. Çevrilerek meni qucaqlayır,
dodaqları dodaqlarımı axtarır. О mene yalvarır, mene
perestiĢ edir, ezizleyir… sevir meni.
О, barmaqlarını onurğamda yuxarı-aĢağı gezdirir, birbirimize
baxır, sevginin dadını çıxarır, oxĢayırıq. YanaĢı
uzanmıĢıq, men – üzüqoylu, balıĢı qucaqlayaraq, o – yanakı,
nevaziĢle meni sığallayır. Bilirem ki, indi mene mütleq
toxunması lazımdır. Bu onun üçün melhem kimidir,
sakitleĢme menbeyi ve men onu bu elacdan nece mehrum
ede bilerem ki? He, o da menimçün eyni menanı verir.
– Sen zerif ola bilirsenmiĢ, – mırıldanıram.
– Hmm… ola biler, miss Stil.
Gülümseyirem.
www.vivo-book.com
420
– Sen bele deyildin, biz... eee… bunu birinci defe
eledikde.
– Deyildim? – gülümseyir. – Senin bekaretini
oğurladıqda?
– Menden heç ne oğurlamamısan, – tekebbürle deyirem
(―Axı men kömeksiz oyuncağam‖). – Mence, bekaretimi
sene könüllü ve mecburiyyetsiz vermiĢdim. Men de seni
isteyirdim ve eger düz xatırlayıramsa, hezz de aldım. –
Dodağımı diĢleyib bic-bic gülümseyirem.
– Xatırlayıram ki, men de hezz aldım. Biz bir-birimizi
sevindirmeye çalıĢırıq, – qerar verdi ve üzü iĢıq saçdı. – Bu
o demekdir ki, sen bütövlükle ve tam olaraq menimsen. –
Bütün yumoru haradasa itdi, mene tam ciddi baxır.
– He, seninem, – tesdiqleyirem. – Senden bir xahiĢim
vardı.
– Buyur.
– Senin bioloji atan… bilirsen o kimdir? – Bu fikir
mene çoxdan rahatlıq vermir.
Evvelce o, alnını qırıĢdırır, sonra baĢını yelleyir.
www.vivo-book.com
421
– Qetiyyen, azca bele tesevvürüm yoxdur. Amma o,
anamın sutenyoru kimi vehĢi biri olmayıb ve bunu bilmek
xoĢdur.
– Bunu hardan bilirsen?
– Mene bezi Ģeyleri atam deyib… Karrik.
Ġntizarla üzüne baxıram.
– Sen növbeti melumat eĢitmek isteyirsen? – o, ah çekir
ve baĢını yelleyir. – Sutenyor fahiĢenin meyitini aĢkarladı ve
polise melumat verdi. Bu tapıntıya o, dörd gün vaxt serf
eledi. Gederken qapını bağladı… meni içeride qoydu…
onun

<< 1 ... 174 175 [176] 177 178 ... 467 >>