edirem.
Onun ardınca kayuta keçirem. Düz qarĢımızda deri
künc divanı var, üstünde iri, dairevi illüminatordan körfeze
görünüĢ açılır. Solda zövqlü, parlaq ağacdan olan metbex
zonası.
www.vivo-book.com
443
– Bu salondu. Kambuz da burdadı, – metbexe sarı elini
yelleyerek deyir Kristian.
О, elimde tutaraq meni heyretamiz derecede iĢıqlı ve
geniĢ salondan keçirir. DöĢeme de par-par parlayır. Her Ģey
müasir, zövqlüdür, eyni zamanda yerli-yerinde.
– Hamam otaqları yan tereflerdedi.
Kristian el iĢaresiyle iki qapını gösterir, sonra düz
qarĢımızdakı qeribe formalı qapını açır. Biz ecazkar yataq
otağında peyda oluruq. Uy da…
Burdakı iri kapitan çarpayısı cilalı ağacdandır, yataq
desti solğun-mavi rengde, lap ―Eskala‖dakı kimi. Kristian
her yerde açıq-aydın Ģekilde eyni üslubu gözleyir.
– Bu, katamaran sahibinin kayutudur, – o, yene de
çiyninin üstünden mene baxdı. – Sen burda olmuĢ ilk qızsan,
aile üzvlerini saymasaq. Оnlar hesaba alınmır.
Onun isti baxıĢından üzüm allanır, nebzim intizamını
itirir. Doğrudanmı? Yene ―ilk‖. Kristian meni qucaqlayır,
barmaqlarını saçlarıma keçirir ve uzun-uzadı, möhkem
qucaqlayır. Sonra uzun müddet tengnefes oluruq.
www.vivo-book.com
444
– Belke bu yatağın dadını çıxaraq, – dodaqlarıma
pıçıldayır.
А, denizde!..
– Amma indi yox. Gedek, evvelce Makı sahile
yollamalıyıq.
Meyusluğumu ötürdüm ve biz yeniden salondan
keçirik. Yolüstü Kristian mene baĢqa qapıları da gösterir.
– Ora ofisdi, ordasa iki kayut var.
– Bu gemide neçe adam yata biler?
– Katamaran altı nefere hesablanıb. Amma onda birce
men denize çıxıram ve heç vaxt qohumları özümle
götürmürem. Amma sen baĢqa mesele. Axı senin qeydine
qalmalıyam.
О, qapını açır ve al qırmızı rengli xilasetme jiletini
götürür.
– Budur, – jileti baĢımın üstünden keçirerek kemerleri
qaydasına salır ve dodaqlarında yüngül bir tebessüm
oynaĢır.
– Meni kemerle bağlamaq xoĢuna gelir, düzdü?
– Tekce bağlamaq yox, hem de… – Gülümseyir.
www.vivo-book.com
445
–

<< 1 ... 184 185 [186] 187 188 ... 467 >>