mühit, zorakılığın adi norma olduğu mühit; anası
gözleri qarĢısında ölür, onu müdafie ede bilmemiĢ ana.
Ürpenirem. Zavallı Elli! Bütünlükle ona mexsusam,
ruhen ve cismen, amma qızıl qefesde qalmaq niyyetim
yoxdur. Onu buna nece inandırım?
Ürek ağrısıyla elyazmasını dizlerim üste qoyuram, Cek
resenziya yazmağı tapĢırıb, elyazmasını oxuyuram.
Kristianın meni nezaretde saxlamaq cehdleriyle bağlı
problemlerin sade hellini görmürem. Sadece, onunla semimi
söhbet elemeliyem.
Yarım saat sonra Cek mene sened gönderir, onu üslubi
cehetden redakte etmeli ve çapa hazırlamalıyam. Bu iĢ iĢden
sonrakı vaxtla beraber, axĢamın xeyli hissesini elimden
alacaq. Vaxtı boĢa vermirem.
www.vivo-book.com
555
Gözlerimi qaldırdıqda görürem ki, artıq saat sekkize
iĢlemiĢi gösterir, ofis bomboĢdur, amma Cekin kabinetinde
iĢıq yanır. Adamların iĢden ne vaxt getdiyini heç
sezmemiĢem, amma iĢimi artıq bitirmiĢem. Senedi
tesdiqlemesi üçün Ceke gönderirem ve poçt qutuma
baxıram. Kristiandan mektub yoxdur. Nezerimi ―blekberi‖ye
yöneldirem ve telefon derhal canlanır – bu Kristiandır.
– Salam, – deyirem.
– Salam, iĢi ne vaxt bitirirsen?
– Sekkizin yarısında.
– Seni küçede gözleyecem.
– YaxĢı.
О, sakit danıĢır, amma aydındır ki, esebileĢir. Niye?
Reaksiyamdan qorxur?
– Hele de sene qarĢı hirsliyem, – pıçıldayıram. – Biz
çox Ģeyi müzakire etmeliyik.
– Bilirem. Seni dediyin vaxtda gözleyirem.
Cek kabinetden çıxır ve etinasız yeriĢle mene doğru
gelir.
– YaxĢı. Helelik, – Söhbeti bitirib Ceke baxıram.
www.vivo-book.com
556
– Bir-iki düzeliĢ elemek lazımdır. Senedi sene
göndermiĢem.
Cek mene çox yaxın durub. Mene eliyle toxunur.
Tesadüfen? Üzümü turĢuduram, o özünü ele gösterir ki,
sanki heç ne görmür. Bir eliyle kreslomun beline dayaqlanır,
küreyime toxunur. Düz oturur ve arxaya yayxınmıram.
– On altıncı ve iyirmi üçüncü sehifeler, – astaca deyir
o, ağzı qulağımdan bir düyüm mesafededir.
Onun yaxınlığından bedenim ürpenir, amma ehemiyyet
vermemeye çalıĢıram.

<< 1 ... 230 231 [232] 233 234 ... 467 >>