gözlerini qıyır, mene doğru bir neçe addım atır,
amma dayanır.
– Niye bunu bu formada deyirsen?
Çiyinlerimi çekir ve barmaqlarıma baxıram.
– Аnа, noolub? – Ġlk defedir ki, onun sesinde tekce
qezeb yox, nese baĢqa bir Ģey de duyuram. Ne? Qorxu?
Gücle udqunur ve ne deyeceyimi düĢünmeye çalıĢıram.
– Leyla hardadır? – Altdan-altdan onu süzürem.
– Fermontdakı psixiatriya xestexanasında, – o cavab
verir, diqqetle üzüme baxır. – Аnа, noolub? – Ġndi düz
qarĢımda dayanıb. – Axı noolub?
BaĢımı yelleyirem.
www.vivo-book.com
668
– Men sene layiq deyilem.
– Ne? – Gözlerinde heyecan yaranır. – Niye bele hesab
eleyirsen? Bu hardan ağlına geldi?
– Sene lazım olan her Ģeyi vermek qabiliyyetinde
deyilem.
– Sen mene lazım olan her Ģeysen.
– Sadece, seni onunla gördüm… – Sesim qırıldı.
– Niye meni incidirsen? Mesele sende deyil, Аnа.
Mesele ondadır, – o, kesik-kesik havanı içine çekir ve elini
saçlarında gezdirir. – Hazırda Leyla çox xestedir.
– Amma men sizi... birleĢdiren sebebi duyurdum.
– Ne? Yox, – o, elini mene uzadır, mense instinktiv
olaraq geriye bir addım atıram. Kristianın eli ixtiyarsız
olaraq aĢağı enir, gözlerini menden çekmir. Mene ele gelir
ki, o telaĢ içindedir.
– Çıxıb gedirsen? – pıçıldayır; gözleri qorxuyla
doludur.
Susuram, dağınıq fikirlerimi toplamağa çalıĢıram.
– Lazım deyil, – o yalvarır.
www.vivo-book.com
669
– Kristian… men... – Ona ne demek isteyirem? Mene
vaxt lazımdır ki, her Ģeyi düĢünüb daĢınım. – Mene vaxt ver.
– Yox. Yox! – deyir.
– Men...
О, otağı delisov baxıĢla nezerden keçirir. Niye?
ĠĢıqlanmanı gözleyir? Gözegörünmez qüvvenin
müdaxilesini? Bilmirem.
– Sen gede bilmezsen, Аnа. Men seni sevirem!
– Men de seni sevirem, Kristian, sadece…
– Yox… yox! – meyusluqla deyir o ve elleriyle baĢını
tutur.
– Kristian…
– Yox, – o pıçıldayır, telaĢdan gözleri berelmiĢdi ve
qefilden qarĢımda diz çökür ve baĢını endirir. Ağır-ağır
nefes alır ve qımıldanmır.
Bu nedir?..
– Kristian, sen neyleyirsen?
О belece

<< 1 ... 277 278 [279] 280 281 ... 467 >>