heraretlidir.
– Kristian, sabah kilseye getmek isteyirem.
www.vivo-book.com
1107
– Ne?
– Senin sağ-salamat qayıtmağınçün dua elemiĢdim, sen
de qayıtdın. Bu eleye bileceyim yegane Ģey idi.
– YaxĢı.
Bir müddet bir-birimizin elinden tutaraq susqun halda
veyllenirik. Sonra men bir Ģeyi xatırlayıram.
– Menim fotolarımı neyleyeceksen, Xosenin
çekdiklerini?
– Mence, onları yeni evimizde assaq, yaxĢıdı.
– Evi almısan?
О, ayaq saxlayır ve narahat halda deyir:
– He. Mene ele geldi ki, ev xoĢuna geldi.
– Aha. Onu haçan almısan?
– Dünen seher. Ġndi qerara gelmeliyik ki, onunla
neyleyek.
– Birce dağıtma, xahiĢ eleyirem. Ele gözel evdi ki. Ona
yalnız seliqe-sahman lazımdı.
Kristian mene baxaraq gülümseyir.
www.vivo-book.com
1108
– YaxĢı. Eliotla danıĢaram. О, yaxĢı bir memar tanıyır,
Aspendeki evimin layihesini cızan. Ola bilsin ki, evlerin
yenidenqurmasından da baĢı çıxır.
Qefilden xatırlayıram ki, sonucu defe bu çemenlikle
qayıq anbarına getmiĢdik. Onda da aylı geceydi. Оy, belke
ele anbara gedirik? Pıqqıltıyla gülürem.
– Ne?
– Sonuncu defe burdan meni qayıq anbarına aparmağın
yadıma düĢdü.
Kristian gülür.
– He, çox eylenceli idi. Ümumiyyetle…
Qefilden ayaq saxlayır ve meni çiynine atır. QıĢqırıb
ciyildeyirem, gedeceyimiz yer uzaqda deyil.
– Xatırladığım qeder, çox acıqlı idin.
– АnasteyĢa, men hemiĢe acıqlıyam.
– Yox, hemiĢe olmur.
О, arxamı Ģapalaqlayaraq taxta qapı ağzında ayaq
saxlayır. Meni yere qoyub elleriyle baĢımı sıxır.
– Düzdü, daha hirslenmirem.
www.vivo-book.com
1109
Eyilerek meni möhkem öpür. ÖpüĢ bitene yaxın gücle
nefes alıram, bedenim istekle doludur.
Mene baxır ve evden düĢen iĢığın nazik zolağında onun
ehtiraslandığını görürem. Menim ehtiraslı kiĢim, ağ, yaxud
qara cengaver yox, sadece, kiĢi, gözel, heç de exlaqsız yox,
sevdiyim kiĢi. Elimi uzadıb üzünü sığallayıram,
barmaqlarımla saçlarını darayıb ovcumu yanağında
gezdirdim, sonra Ģehadet barmağımla dodağına toxundum.
О sakitleĢdi.
– Ġçeride sene bezi

<< 1 ... 462 463 [464] 465 466 467 >>