birtəhər içəri ötürür, pəncərənin kirli şüşəsindən tez-tez bayıra boylanırdı. Bəs, necə, yetmiş yaşlı kişinin bu iynə üstə oturmağı nigarançılıq kimi görünsə də, bənd olmayın, əslində, işini sevən adamın gündəlik vərdişindən savayı nədir ki? Gecə saat on ikidən sonra binanın işıq süzülən pəncərələri gözlərini yumanda, şüşənin o tərəfindəki adamlar həyətdə yan-yana düzülən maşınlardan nagüman qalmayıb, səhər qəpik-quruşu kişinin ovcuna basırdılar. Qoca əli sinəsində xeyir-dua verir, müti bir təbəssümlə gülümsəyir, yola çıxanların arxasıyca bir qab su atmağa da vaxt tapırdı. Bu su atmaq məsələsi binanın sakinlərinə kişinin nurlu üzündən, möminliyindən daha artıq xoş gəlirdi. Belə şeyləri çoxdan yadırğayan adamlar, əvvəllər təəccüblənib dodaqlarının altında gülümsəyirdilər, amma hiss olunurdu ki, ürəklərinin lap dərinliyində bir nostalji baş qaldırıb onlara gizli hüzn gətirir. Dönə-dönə şahidi olmuşdum: özündənrazı yeniyetmə qızlar bu köhnədənqalma kişiyə ağız büzüb bahalı xarici maşının şüşəsindən onu istehzalı baxışlarla süzürdülər. Hələ bu azmış kimi, öz aralarında pıçıldaşıb altdan-altdan gülməklərini demirəm. Təzə-təzə gözəlləşən bu su sonalarının (özü belə deyirdi) uşaqağıllığı qocanın eyninə gəlmirdi. Hərçənd, işləri düz gətirməyəndə belə şeylər qəlbinə dəyir, ürəyinə salırdı. Amma çox çəkmirdi ki, xeyirxahlıq tökülən baxışlarını onlara zilləyib itaətkarcasına, naəlac bir təbəssümlə gülümsəyirdi. Yəni, səhv edərəmmi: nədənsə, İsmayıl kişinin çöhrəsində çiçək kimi açan bu ifadəyə müti təbəssüm deməkdən başqa söz tapmıram, neynim!
Qaravul otağının kirli pəncərəsində görünən qara “Toyota”nı birinci mən gördüm. Qocaya deyəndə, ağzındakı tikəni birtəhər udub, tələsik qapıya yaxınlaşdı. Bayıra çıxmaq istəyirdi ki, ayağı stola ilişib stəkanı yerə saldı; qapının cırıldamasıyla stəkanın cingildəyib çiliklənməsi bir oldu.
- “Allah xeyir eləsin”, - gödəkcəni əyninə keçirdi. Oktyabrın azğın küləyi çinar ağaclarının yaxasını əlinə keçirib gücü çatdıqca silkələyir,