, cansız budaqları qırıb tökürdü. Kişi nimdaş gödəkcəsinin yaxasını qaldırıb, Leylanı qarşılamağa çıxdı.
“Toyota” keçib gedəndə, qoca gülümsədi, dodağının altında pıçıltıyla salam verdi. Qara şüşənin arxasındakı qaşqabaqlı xanım ona fikir vermədi nədir, heç vecinə də almayıb, maşını binanın qarşısına sürdü.
Qoca Leylanın bu sayğısızlığından pərt olmağına oldu, di gəl, özünü sındırmayıb maşının arxasıyca boylandı, çiyinlərini çəkib təəccübləndi. “Yəqin, fikirlidir, səhər çıxanda nəyisə evdə qoyub gedib. Heç belə eləməzdi”.
* * *
30 iyun, 2009-cu il
Leylanın məhəlləmizə köçdüyü gün! Yaxşı xatirimdədi, hər şey elə bil dünən olub. Həmin gün qonşular arasında pıçapıç başlamışdı, o maşından düşən kimi uzun donunun ətəyini yığıb iti, əsəbi addımlarla bloka səmt alanda, yuxarı mərtəbələrdən boylanan adamlar deyərdin bir-birinin üstünə çıxıblar. Məktəbdən qayıdan oğlan uşaqları üzük qaşı kimi onu dövrəyə alıb yarıaçıq döşlərinə heyranlıqla tamaşa edirdilər. Leyla liftin düyməsini tez-tez sıxanda bir-birilə mərc gəlməklərinə bax: kim ürəklənib onunla bir liftdə qalxar, qapılarınacan ötürüb, ayrılanda dodağından öpər! Axır, binanın cüvəllağı uşaqlarından biri ürəkli çıxmışdı, liftin qapısı açılhaaçılda qızı yaxalayıb iki kəlməyə başını bişirmişdi. Pah, yox bir, saqqızını oğurlamışdı!!! (Özü uşaqlara belə deyib, qürrələnirdi). Leyla balaca çoxbilmişin yuxarı qalxmağına razı olmağına olmamışdı, eləcə dodağını onun üzünə toxundurub başından etməyə nə gəlib? Musiqi sinfində not öyrənən məktəbli qızlardan biri camaatın heyranlığını görüb rəfiqəsinin qulağına qayğılı-qayğılı nə pıçıldasa yaxşıdır: məşhur müğənni olanda mənim də başıma yığılıb barmaqla göstərəcəklər. Belə-belə işlər...
Zibil yeşiklərini təmizləyən fəhlələrdən biri Leylanın maşınının yanını kəsdirib imama and içmişdi; and içmişdi ki, onu yaxından görməyincə, görüb araq içmək üçün pul almayınca bir addım tərpənməyəcək. Qəribəydi, çox qəribə... Dodağının altında Leylanın mahnılarını zümzümə edib dəli bir