n bildirirdi. Təəssüf ki, öz yolunun davamçılarını yetişdirmək niyyəti ona nəsib olmadı!
Elə beləcə, çörək haqqı: ütülü, şax cümlələrlə!
Ekrandan evlərə, evlərdən dillərə yayılan bu xəbərlər, səhər məktəbə gedən uşaqların, bazarlıqdan qayıdan arvadların bal tamlı qeybət mövzusu olurdu: başına ip salıb, sürü ki, sürüyəsən!
7 oktyabr, 2010-cu il
Qocanın Leyla ilə görüşdüyünü öz dilindən eşitmişdim. Danışırdı: axşamdan xeyli keçmiş gözlərimə dolan acı yuxu bəbəklərimi yandırırdı. Qapının cəftəsini keçirib qaravul otağının yuxarı başındakı taxta çarpayıda təzəcə gözümün acısını almaq istəyirdim, kimsə qapını zərblə çırpmağa başladı. İsmayıl kişi ilan görmüş kimi diksinib ehmal addımlarla qapıya yaxınlaşıb. Qapı cırıltısının ardıyca Leylanın hıçqırığı eşidiləndə, qorxuya düşüb. Gecənin bu gec vaxtı böyüklü-kiçikli hamının tanıdığı, pis-yaxşı haqqında danışdığı, bəzilərinin xoşbəxtliyinə qibtə elədiyi adamın bu kasıb qaravul daxmasında nə işi ola bilərdi?! Divarlarını his tutan daxmaya dolan bahalı ətir qoxusu kişinin burnunu qıcıqlandırmışdı. Nədənsə, Leyla qocanın yaddaşında birinci gün gördüyü uzunətəkli, sinəsi açıq donda qalmışdı. İndi dəvət gözləmədən, salamsız-kalamsız daxmanın yuxarı başına keçən qızın əynindəki dizdən yuxarı yubka, beli açıq köynək onun qanını birinci günkündən də artıq qaraltmışdı. Qoca Allahın haram buyurduğu, namazını-orucunu batil edən şeylərdən nə qədər nəfsini qorumağa çalışsa da, kişilik hissləri onun gözlərini Leylanın ətli, ağ baldırlarına sancıb üzü yuxarı - dopdolu döşlərinə sarı qaldırmışdı. Ürəyində “Allahın lənətinə gələsən” deyib utana-utana özünü yığışdıranda, lənəti imanını deşən kor şeytanın, yoxsa Leylanın ünvanına söylədiyini özündən başqa kimsə bilmədi.
- Evdə darıxdım, İsmayıl dayı, - Leyla xırıltılı səslə dillənmişdi, - gəldim ki, başım qarışsın.
- Yaxşı eləyibsən, başına dönüm!
Hamıdan əlinin üzüldüyü vaxtda qocanın canıyananlıqla bircə “başına dönüm”ü bəsdi ki, Leyla ürəyi titrəyə-titrəyə hönkürtüylə ağlasın.