Mülayim təbiətli qocanın üz-gözündən yağan kasıblıq, davranışındakı qayğıkeşlik onun gözlərində çoxdan bəri yığılıb qalan kədəri damla-damla ovucuna axıtmışdı. İsmayıl tir-tir əsən kobud əllərini qızın saçlarında gəzdirib (Qocaya sonralar elə gəlirdi ki, Leylanın saçlarından əlinə hopan ətir, onun imanına qənim kəsilən kor şeytandan başqa bir şey deyildi) təsəlli verəndə, onun sakitləşmədiyini görüb fağır-fağır bir kənarda dayanmışdı; dərdini bilmədiyi qonağının ürəyini boşaltmasını səbrlə gözləmişdi. Leyla başını qaldırıb boğula-boğula:
- Niyə mənə elə baxırsan, İsmayıl dayı, yazığın gəlir? - deyib, cavab gözləmişdi.
Qoca and-aman edirdi: bunu gözləmirdim. Diksinmişdim.
- Sənin nə dərdin var? - Leylanın altına stul çəkib soruşmuşdu.
- Görürsən, hamı məndən danışır?
- Xəbərim var...
- Hər yerdə məni gözdən salırlar. Heç kim kömək etmir.
Qoca dillənməmişdi. Gözünü qıza zilləyib durmuşdu. İstəyirdi, Leyla sakitləşib soyuq başla hər şeyi ətraflı danışsın.
- Hamı mənə xəyanət etdi. İndi heç kimə inana bilmirəm, tək qalmışam, tək!!!
Sözünü bitirib ayağa qalxmışdı. Əsəbi addımlarla özünü bayıra atar-atmaz qoca qızın arxasınca yüyürüb qolundan tutmaq istəsə də, ürək etməmişdi. Həmin gün İsmayıl kişiyə elə gəlmişdi ki, qapının cırıltısı kəsilən kimi Leylanın dikdaban ayaqqabılarından qopub getdikcə uzaqlaşan səs, gecənin yorğun vaxtında Allahın yuxusuna haram qatıb, onu incitmişdi. Bu fikri başından çıxarıb küfr elədiyinə görə özünü qınamışdı, ürəyinin dərinliyindən, beyninin uzaq küncündən başlanan tövbə hissi dodağının altında pıçıltıya çevrilib canına rahatlıq gətirmişdi. Leyla qaranlıqda itəndə, zibil dolu yeşiklərdə eşələnən küçə itlərindən biri yalquzaq səsilə ulayıb qocanın içini ovuc-ovuc şübhəylə doldurmuşdu. Yaşına yaraşmayan cəldliklə yerindən götürülüb qızın dalınca yüyürəndə, liftlə iki dəfə aşağı - yuxarı düşüb-çıxmışdı; Leylanın acıqlanmağından qorxub, yer tutmayan ayaqlarını arxasınca sürüyə-sürüyə daxmasına gəlmişdi. Həmin gecə müğənni qızın