n beşinci mərtəbədəki evinin pəncərəsində işıq sönənəcən İsmayıl kişi qaravul otağının kirli şüşəsindən gözünü çəkməmişdi. Taxta çarpayının üstündəki köhnə əsgər buşlatına dirsəklənib mürgüləyəndə, zibil yeşiklərinin yanında yalquzaq səsilə ulayan köpək yuxusuna gəlmişdi. Qoca and içirdi: bu yaşınacan belə qarmaqarışıq, murdar yuxu görməyib. Köpək birdən-birə qotur bağlayıb tüklərini tökmüşdü. Payızın başsız küləyi murdar tükü havaya sovurub uşaqların üz-gözünə, boyun-boğazına doldurmuşdu. Bir saat sonra şəhərin bütün uşaqları xora töküb qaşına-qaşına ağlaşanda, yalquzaq köpək özünü çinar ağacının dibinə verib ayağını qaldırmışdı. İki qarış dərinliyi olan sidik gölməçəsinin başında peyda olan Leylanı görəndə camaat gözlərini bərəldib təəccüblənmişdi. Gölməçədən götürdüyü ovuc-ovuc it sidiyini uşaqların başından tökən qız, anaların xeyir-duasına, alqışına tuş gəlmişdi. Sıranın lap axırında uşaq cildində gələn itin kələyindən xəbər tutan Leyla, uzun hörükləriylə onu boğub öldürmüşdü. Həmin gün şəhərin bütün uşaqları çantalarını yelləyə-yelləyə Leylanın mahnılarını oxuyub məktəbə getmişdilər.
Yuxudan diksinib oyanmışdı. Bədəninə gələn soyuq tər çəkiləndə kişinin birdən-birə ağlına gəlmişdi ki, doğrudanmı itlər qotur bağlayırlar? Qaravul daxmasından çıxıb təmiz havada fikirli-fikirli gəzmişdi, kranın başında əl-üzünü yuyub eynini açmaq istəyəndə yuxuda gördüyü uşaqlar onun yadına başqa hadisəni salmışdı ki, həmin günü mən də yaxşı xatırlayıram.
İyul təzə başlayanda qonşuluğumuzda səfalət və kasıblıq içində yaşayan qaçqın ailələrinin birinə bədbəxt hadisə üz verdi. İsmayıl dayıdan eşitmişdim: həmin ailə on ildən artıqdır onun qaravul daxmasının yaxınlığındakı yarıuçuq tikilidə yaşayırlar. Yeddi nəfərdilər: Qarabağda başından travma alan 45 yaşlı oğul, qoca ata, ana, gəlin və bir-birindən çəlimsiz üç uşaq... İsmayıl kişi deyir, bir gecə it zingiltisi eşidib daxmanın pəncərəsindən bayıra boylandım. Qonşuluqdakı qara paltarlı gəlin itlərə acıqlanıb zibil yeşiyinə