atılan uşaq ayaqqabılarını evlərinə aparırdı. Səhər bir-birindən çəlimsiz uşaqların əl-ələ tutub analarının yanıyca harasa getdiyini görəndə, ürəyim qübar bağladı. Uşaqların nimdaş paltarları, kədərli gözlərində əclaf təbəssümlə gülümsəyən səfalət və yoxsulluq azmış kimi, işğalın on altıncı ilində ailəyə müsibət üz verdi. Gəlinin paltar yumaq üçün sobanın üstündə qaynatdığı qazan, hərfləri təzə-təzə öyrənən qız uşağının üstünə dağılmışdı. Aman Allah!!! Ananın dözülməz fəryadını eşidən qonşular axışıb evə doluşmuşdular, İsmayıl kişinin ürəyi tab gətirməyib ağlamışdı. Ağrıdan boğula-boğula çığıran uşağın qanı çəkilən qapqara sifətini görəndə mənə elə gəlmişdi ki, tifilin bağrı çatlayıb ortalıqda qalacaq. Evin yuxarı küncündə düşüb qalan burnuyırtıq uşaq ayaqqabıları gözümə sataşmışdı, iliyiməcən sarsılmışdım: elə bil nimdaş ayaqqabılar da dil açıb onun halına acımaq istəyirdilər. Təcili yardım özünü yetirib körpəni sakitləşdirəndən beşcə dəqiqə sonra hamı pıçıldaşıb Leylanın gəldiyini bir-birinə xəbər vermişdi. Leyla həkimləri evin bir küncünə çəkib, İsmayıl kişini də çağırmışdı, ağlamaqdan gözünün qarası gedən ananı birtəhər toxtatmışdılar. Cəmi bir həftə sonra qoca qapımı döyüb (o, çox az-az yanıma gələrdi) sevincək dedi ki, uşağı xəstəxanadan evə gətiriblər. Bilmirdim, bəlkə, bu, taleyin Leylaya kiçicik güzəştiydi, amma özümü inandırmışdım ki, onun xeyirxahlığı qonum-qonşunun içindəki ikrahı təmizə çıxarıb durultmuşdu: nədənsə, bazarlıqdan qayıdan qocalar dodaqlarının altında donquldanmırdılar; binanın tinindəki internet klubda avaralanan yelbeyin yaşıdlarım “youtube”-dan Leylanın porno görüntülərini tapıb onunla yatmaq həvəslərini içlərində boğmuşdular. Belə-belə şeylər mənə qəribə gəlsə, hətta inanmasam da, doğrudan-doğruya Leylanın bir xal xeyrinəydi. Onu sevməyə başlayırdılar...
* * *
11 oktyabr, 2010
İsmayıl kişinin yanından saymazyana keçəndə Leylanın beynində ilanlar oynaşırmış: evə tez çatıb... intihar etmək, intihar!!!
...Qara “Toyota” binanın