n qarşısında dayananda, kişinin nagüman danışığını təkrar xatırladıram:
-Yəqin, fikirlidir, səhər çıxanda nəyisə evdə qoyub gedib. Heç belə eləməzdi.
Lal-dinməz gözünün içinə baxıb kəlmə kəsməmişdim. İçindəki nigarançılığı öldürə bilməyib sözünün ardını gətirmişdi:
- Bu gün ona nəsə olub. Maşını üçün yer ayırmışam, saxlamadı. - Əlini həyətin sağ küncündəki bir maşınlıq darısqal yerə sarı uzatmışdı.
Leyla maşından düşüb dörd tərəfə nigarançılıqla göz gəzdirəndə diksinib özünü itirdi. Amma görünür, belə-belə şeylərə çoxdan alışıqdı: yalançı təbəssümlə başımızı külləyib sudan quru çıxmağı bacardı (İsmayıl kişinin bir təbəssümə möhtacmış kimi dərindən nəfəs alıb arxayınçılıqla köks ötürdüyünü unutmaq olarmı, olmaz. Avam adam!). Elə bu vaxt gözümdən qaçmayan bir hərəkət Leylanın ehtiyatsızlığı kimi görünsə də, əslində, mənim ayıq nəzərlərimin açıq-aşkar uğuru idi. Samur dərisindən olan şubasının düymələrini bağlayanda yaxasında gizlətmək istədiyi balaca bükülü nəzərimdən yayınmadı. Qara məxmər parçadan tikilən əl boyda torbanı şubanın yaxasına ilişdirib yerə saldı. Dalağım sancdı. Deməli, bu həm də onun həyəcandan əllərinin əsdiyini göstərirdi. Özünü itirmədi, hiyləgər tülkü, elə bil, belə də olmalıydı. Qara məxmər torbanı bu dəfə cibində gizlətdi. O gün yaddaşımda ilişib qalan bir səhnə aylarla gözümün qabağından çəkilmədi ki, çəkilmədi... Qəribə və maraqlıdır, Leyla yadıma düşər-düşməz bu hadisəni xatırlayıb gülümsəyirəm: Əlindən saldığı qara məxmər torbanı yerdən götürəndə sinəsiaçıq köynəyindən döşlərini açıq-aşkar gördük. Sol əli ilə yaxasını bağlamaq istəsə də, vay-vay, bu dəfə daha pisiylə üzləşdi: sağ döşü pırtlayıb bayıra çıxdı. Yeniyetmə qızlarsayaq həya edib hər iki əlini sinəsinə sıxanda, üzünə çökən qızartını bir ay sərasər yaddaşımdan silə bilmədim.
Vaxtilə heyrətamiz işlərilə camaatı qıcıqlandırıb iç çəkdirən bu cığal, indi bizim baxışlarımızı üz-gözündə hiss edib pərtliyini gizlətmək üçün özünü təkrar maşına saldı. İsmayıl dayının matı-qutu