qurumuşdu, ürəyimə dammışdı ki, qızın hiyləsindən baş aça bilməyib. Bu dəqiqələr mənim üçün hədsiz maraqlı idi. O, bizi görəndə niyə özünü itirməliydi? Nəyə görə maşına qayıdıb orda qurcalanırdı? Leyla çantasını eşələyə-eşələyə (mən çantanın uzun kəmərlərini maşının şüşəsindən görürdüm. Onu niyə götürməmişdi, bilmirəm) güzgüdən şübhəli nəzərlərlə bizə göz qoyduğundan duyuq düşəndə, beynimi döyəcləyən suallara cavab tapdım: Qara məxməri torbanın içindəki tapança idi, tapança!!!


Beşinci mərtəbədə güllə səsi
“Bir kadın qururu kırıldığı için degil, ne kadar
qururlu olduğunu göstermek için intihar eder”.
Orxan Pamuk, “Qar” romanı
“Toyota”nın qapısı zərblə çırpıldı. Ardınca onun dikdaban ayaqqabılarından eşidilən taqqıltının yaxınlaşması çox çəkmədi. Hərdəmxəyal, şıltaq məktəbli qızlarsayaq çantasını yellətməsi, yəqin ki, ölümqabağı taxdığı sonuncu maskaydı. Gözlərindən boy verən sevincin saxtalığı üzümə tərs şapalaq kimi dəyib, ürəyimi diksindirdi.
“Yox, Leyla xanım, - düşündüm, - belə olmaz! İstəyirsən, əlim sinəmdə sənin hüzurunda diz çöküb əfv edilməyimi xahiş edim, amma lütfən, məni axmaq yerinə qoyma, bunu özümə sığışdırıb boğazımdan keçirə bilmərəm! Yanımdakı bu qoca və avam kişini aldatmaq niyyətini başa düşürəm, buna birtəhər göz yummaq olar. Sənə təkrar-təkrar xatırlatmaq məcburiyyətindəyəm: aç qulağını, eşit, qarşındakı mənəm - bütün şou xislətli məxluqların astarına bələd olan adam! Çıxar üzündəki bu nimdaş təbəssümlü maskanı, çıxar!!!”
Avam yerinə qoyulduğumu anlayanda, belə bəlağətli və axmaq düşüncələrə qapılmaq adətimdir. Leylanın bahalı ayaqqabılarından qopan addım səsləri mənim axmaqlığıma qəşş edib gülən yaramaz adamları xatırladırdı. Elə bil hansısa sırtıq ağzını qulağıma söykəyib uğunurdu. Hiddətimdən dişlərimi bir-birinə sıxıb, dodağımın altında pıçıldadım:
“Gəl belə danışaq, sənə günahlarını yumaq üçün imkan verirəm: yaxınlaş və həyatdan bezdiyinə, özünü öldürmək istədiyinə bir işarə et! Bircə işarə! İsmayıl kişi anlamayacaq, yenə