cırmağa əzizi!!! İndi kanallarını kitab kimi vərəqlədiyim “Sony” televizorunun solğun ekranı məni yaxalayan “Niva”nın közərən işıqlarını xatırladır. Dəhşət filmlərini otağıma gətirən bu şeytan qutusunu zibilliyə tolazlayıb, hiddətimdən tapdaq-tapdaq etmək istəyirəm.
Binəqədinin təzəbinə məhəllələrindəki kibrit qutusuna oxşar yastı-yapalaq evlər yaşamağa ümidimi artırsa da, dizinin ağırlığını mədəmin üstünə salan əclafın heybətli səsindən içim üşəndi:
- Usta, - şalvarının zəncirbəndini açdı - bəlkə, bunun başını murdarlayım?
İkinci dilləndi:
- Tələsmə, telefon maşındadır, gətirirəm. Bunu çəkmək lazımdır.
- Xe-xe-hee-hiii-hii... - Xırıltılı gülüş səsi eşidildi.
-İnternetdə rekord qıracaq.
Getdikcə uzaqlaşan addım səsləri çəkic kimi beynimi döyəcləyirdi. Mənim heysiyyətimi alçatmaq üçün bir-birilə bəhsə girib razılığa gələ bilmirdilər. Usta dedikləri kimdisə, deyəsən, ürəyiyuxa, qəlbigenişdi. Xırıltılı səslə gülən əclaf pivə butulkasının üstündə oturtmağı təklif edəndə, dizini mədəmə sıxan yekəpər ikinci alçaqlığa qol qoydu:
- Lap axırda bir banka mürəbbə alıb, bu küçüyü apararıq şortu Mərziyənin yanına!
“Niva”nın qapısı zərblə çırpıldı. “Sizi and verirəm bu qarın ağlığına, məni alçaltmayın!” Ağzıma çəkilən skotçu dişimlə didik-didik edib gücüm çatdıqca yalvarmaq, bağırmaq, mərhəmət diləmək istəyirdim. Hamının yanında gözükölgəli, üzüxəcalətli olmaqdansa gəbərmək yaxşıdır, gəbərmək! Video internetdə yayılar-yayılmaz dost-tanış bir-birinə xəbər verib saatlarla çənə döyəcəkdilər. Xəcalət hissi adamların üzündən, küçə səkilərindən, işıqfor dirəyindən, körpələrin təbəssümündən arsız-arsız dişini ağardıb içimi qurd kimi yeyəcəkdi. Pərvərdigaraaa, məni tək qoyma, kömək ol! Mən nə edəcəm, nə?! Məni alçaltmayın, alçaltmayın!!! Sevgilim var, arzularım var, həyatım qabaqdadır, yalvarıram, yalvarırammm, yalvarıraaa-am!!!
Telefon dalınca gedən yekəpər ovucdolusu qar götürüb əlləri arasında yumruladı. Sol gözümün üstündən dəyən qartopunun ağrısından iliyiməcən