göründü. Öfkə rəngi almış bət-bənizinə qan gəldi, deyəsən, cibində küt-küt vuran “ürəyi” dayanmışdı.
- Mən sizin adınızı bilmirəm. - O, xoşbəxt idi.
- Rəcəb, - gülümsəyib tanışlıq üçün əlimi ona sarı uzatdım - bu çətin gününüzdə sizi daha çox sevən fanatınız! (Pah!)
Bakının dəli-dolu payız küləyi onun saçlarını üzünə dağıtdı. Əlini gözünün üstünə aparıb fen istisindən purçum-purçum olan saçlarını arxaya yığanda, dırnaqlarına çəkdiyi bərbəzəkli boya, əlinin üstündəki kiçik çapıq gözümdən yayınmadı. Yanaqlarında qaralan şabalıd rəngli kirşanın qatılığı, brilyant qaşlı sırğaları, bahalı samur dərisindən olan şubası onu ölümlə qabaq-qənşər dayanan adama qəti oxşatmırdı.
- Çox sağ olun...
- Siz sağ olun ki, musiqimizə yeni nəfəs gətirib bayağı toyxana manıslarından yaxamızı qurtardız.
Manıs sözünə ləzzətlə güldü. Mənə də bu lazım idi.
- Edit Piafın fransız musiqisindəki inqilabını siz Azərbaycan estradasında etdiniz.
Məmnuniyyət qarışıq minnətdarlıq hissilə başını tərpədib razılığını bildirdi. Sevincindən iri döşləri tez-tez qalxıb enirdi.
- Sənin pisliyinə danışan adamlar peşman olacaqlar - İsmayıl dayı xırıldaya-xırıldaya dilləndi.
- Başa düşdüm ki, adama düşmən kəsilən özününkülər olur, İsmayıl dayı.
- Uğura aparan yollardan biri uçurumdan keçir, Leyla xanım. Bu, bütün yaradıcı və istedadlı adamların həyatında olur. Depressiyaya qapılmaq - dişiylə öz əllərinə düyün vurub, uçurumdan atılmağa bənzəyir.
Birnəfəsə dediyim sözlər onun açıq-aşkar tərksilah edilməsi idi. Yanaqlarına qəribə bir qızartı çökmüşdü. Mənə elə gəldi, qızın haqqında ürəyimdən keçirdiyim bütün fikirlər ona gün kimi aydın olmuşdu; bəbəklərindən oxunan istehza ürəyimin şübhəsini çalxalayıb beşcə saniyə sonrakı təhlükənin xəbərdarlığını edirdi: o, duyuq düşüb bir bəhanəylə uzaqlaşa bilər! Zənnim məni heç vaxt aldatmır, belə də oldu. Qaşlarını qaldırıb çiynini çəkdi, nəsə demək istəsə də, sözləri dilinin ucundan geri qaytardı.
- Bu yaxınlarda evini kirayə verən bir qadınla tanış