ş oldum. Üç ay əvvəl oğlunu maşın qəzasında itirmişdi. Evin bircə uşağıymış, deyirdi, səkkiz ildən sonra qucağımı sevindirən oğlumu 28 yaşında itirdim. Əri dərddən içkiyə qurşanmışdı, son vaxtlar narkomanlarla oturub-dururmuş. Danışığından hiss edirdim ki, firavan yaşayıblar, heç nədən korluqları olmayıb. İşdən qovulandan sonra kişinin vəziyyəti daha da pisləşib, günlərlə evə gəlmirmiş. Oğlunun qırxı günü qadın ikiəlli başına-başına döyüb oğlum, oğlum qışqıranda, əri evdən ilim-ilim itmişdi. 20 gün ölüsündən-dirisindən xəbər tutan olmayıb. Kişinin “Neftçilər” metrosunun yaxınlığında xidmət aparan patrullardan birini bıçaqladığını eşidəndə, elə bil qadının bağrına köz basıblar. Səkkiz il iş kəsibmişlər. Bütün var-yoxlarını satıb polisdən yaxalarını birtəhər qurtarmaq istəyiblər. “Mənim bəxtim, taleyim!!!” deyib ağlayan qadının dəhşətli siması gözümün qabağından çəkilmir. “Ərim havalanmışdı, dəlixanaya apardıq” deyəndə dözmədim, yumruğumu gözümə sıxıb ağladım. Elə hey sənin “tənha qadın” mahnını zümzümə edirdi.
Əl dəyməyin, toxunmayın o qadına,
Qoy ağlasın kədərinə doyunca.
Lazım deyil nə təskinlik, nə təsəlli,
Saçın yolub, yaxa cırsın ikiəlli.
Mən çox sonralar biləcəkdim ki, əclafcasına uydurduğum bu qaramat ailə faciəsi qarşımdakı fahişənin dağılan tifağından daha artıq, mənim uğurlarımın qarantı imiş. Vaxtilə həyatına yaşıl işıq yandıran mahnısının sözlərini eşidər-eşitməz, ödünü ürəyinə axıdan qızın iztirablı simasında bir fərəh naxışı da görünürdü.
...İsmayıl dayının köks ötürüb kədərli-kədərli başını yırğalamasının dalınca maşın siqnalı eşidildi. Uzaqdan bizə sarı burulan qara “BMW”-ni görəndə, kişinin Leyla ilə sağollaşıb maşına sarı tələsməsinə sevindim. İndi rahat nəfəs alıb, onunla baş-başa qala bilərdim.
- Darıxanda sənin mahnılarını saatlarla dinləyib rahatlıq tapıram.
- İnanıram... - Udqundu - Sən harda yaşayırsan? - Belə tezliklə “sən” deməyi xoşuma gəldi. Adamlara “siz” deməyim məni təngə gətirir.
- Orda, o evdə - əlimlə nişan verdim -