hardan ələ keçirmişəm?!- Sınayıcı nəzərlərimi üzünə zillədim.
- Üstündən altı il keçib. Necə də yadınızda saxlamısınız.
- Bilirsiz, Leyla xanım, siz çox məşhursunuz. Elə günlərim olub, mahnılarınızla nəfəs almışam, yaşamışam. Sizi indi də sevənlər az deyil. Onların xətrinə möhkəm olmaq lazımdır. Əvvəlki cəsarətinizdən əsər-əlamət qalmayıb.- Əslində, əvvəlki həyasızlığınızdan demək daha doğru idi. - Mən buna çox üzülürəm.
- Niyə mənə bu qədər can yandırırsız?
- Ona görə ki, başını eşq havasından itirən yeniyetməliyimin nəğmələr qoşan əfsanəsi olmusunuz. - Pah!!!
Xoşallandı. Güldü. Şirin-şirin. Bilirdim, bu şirinlik onun içindən tam çəkilməyən insan həyasının bir çimdik qədəriydi. Deməli, bu qocaman ləçəri xilas etmək üçün o qədər də gecikməmişdim.
- Qəribə oğlansan... - Əla, deməli, ortadakı quru rəsmiyyətçiliyi götürmək istəyir - Sən nə işlə məşğulsan?
- Jurnalistəm.
-Hmm... - Gözləri yol çəkdi - Mənim bu hala düşməyimdə jurnalistlərin də əməyi böyükdür - istehza ilə güldü.
- Xəbərim var. Amma mən sənə kömək edəcəm.
- Necə?
- Bir yazı yazıb sənin müdafiənə qalxacam.
- Yox, lazım deyil, özünü zərbə altına vermə.
- Nə zərbə? Nigaran qalma, çətin günlərində yeniyetməliyimin əfsanəsinə dayaq olmaq borcumdur.
- Mənim vəziyyətim çox pisdir, Rəcəb. Dedim, axı, sənin bilmədiyin çox şeylər var.
- Axı, bir az əvvəl İsmayıl dayıya dedin ki, hər şey əladır?
Dinmədi.
- Şəkillərimi gətirsəydin, nə gözəl olardı!..
- Sabah mütləq gətirəcəm.
- Sabah mən olmayacam... - Özünü ələ verdi - bu evə bir də iki aydan sonra qayıdacam. - Axxx, Leyla, tülkülüyündən qalmırsan!
- Bu qədər gec?
- Bəlkə heç gəlmədim. Sağlıqla qal!
- Elə bilirdim, məni özünüzlə aparıb, çaya qonaq edəcəksiniz.
- Başqa vaxt! - ciddi ədayla dilləndi. İçimə dəhşətli bir narahatlıq çökdü. Bir-iki addım atıb ayaq saxladı. Onun dikdaban ayaqqabılarının taqqıltısı ürəyimin döyüntüsünə qarışdı.
- Mənim haqqımda nəsə yazmağı yadından çıxar. Başına iş açma, yazıqsan!
Oktyabrın Yasamala